Hoe lekker is het, als je jouw loopmaatjes al weken niet gezien hebt, dat je eindelijk weer eens een rondje samen kunt rennen?!
We hopen natuurlijk allemaal dat we binnenkort weer bij DuMidi mogen starten met de Lekker gelopen groep.
Kelly had bedacht om een Virtual Trailrun te gaan doen (Kill the Hill), maar dan meteen 300 hoogtemeters erbij pakken.
In eerste instantie voelde ik er niet zoveel voor, aangezien ik wekelijks al genoeg kilometers maak.
Zeker in deze tijden waarbij het thuiswerken je soms toch wel opbreekt.
Dus toch maar “ja” gezegd en daar kreeg ik geen spijt van!
Om 9.00u verzamelden we bij Outdoor Valley in Bergschenhoek. Daar zouden we de “Alp van Rotterdam” gaan bedwingen.
Het kwam erop neer dat we tegen alle heuvels van dit prachtige natuurgebied zouden gaan rennen.
Warming-up is voor watjes dus meteen aan de bak.
Gerard nam het voortouw aangezien hij de ervaren trainrunner is in ons gezelschap.
Bij de eerste helling werd je conditie meteen op de proef gesteld want bij iedereen schoot de hartslag omhoog.
Als een stel hijgende paarden kwamen we boven, maar dat kwam alleen omdat we nog niet warm waren.
Het parcours leidde ons naar de mooiste plekjes en genietend rende ik mee.
Niet alleen daarom want het feit dat we weer samen liepen gaf mij een heerlijk gevoel.
Dat was trouwens ook bij de anderen duidelijk zichtbaar.
Heuvel op, heuvel af en natuurlijk ook het immense trappenhuis / uitzichttoren op.
Zo kwamen we snel aan onze hoogtemeters, want deze namen we later nog een keer.
Alsof er je geen genoeg van kon krijgen.
Qua kilometers ging het allemaal wat minder snel. Ik had het idee dat we na een uur al minimaal 10 kilometer gelopen zouden hebben, maar met een schamele 8 moesten we het doen. Tja, het is toch heel wat anders dan de tempo’s die we normaliter op het asfalt lopen.
Maar goed, het maakte allemaal niet uit.
We genoten van het weer en het geweldige uitzicht.
In het tweede deel van deze trailrun nog een paar keer tegen een 25%-helling met een lengte van ongeveer 100 meter op knallen.
Ik weet niet hoe ik het gedaan heb, maar mijn benen verzuurde “big time”, terwijl mijn hartslag bij 165 slagen bleef steken.
Om er zeker van te zijn dat ik tot het gaatje was gegaan, namen we deze puist nog maar een keer: LEKKAH!

Daarna lekker uitlopen richting de parkeerplaats, waar ons een welverdiende (en zelf meegebrachte) bakkie koffie en thee stond te wachten. Want na 13,5km (en voor sommigen 14km) was het wel genoeg.
Ook werden er stroopwafels en Luikse wafels tevoorschijn getoverd.
Het werd inmiddels ook tijd om weer huiswaarts te gaan, want het werd alweer erg druk.
We waren dus niet de enigen die behoefte hadden aan een re√ľnie met zijn of haar loopmaatjes.
En ik geef ze groot gelijk.
Wij hebben weer heerlijk genoten en Lekker gelopen! …. Natuurlijk.

Groet,
Lucien, Kelly, Gerard, Kees, Mireille, Marc, Robert en Erik.