Ties van Elst - JUNGFRAU en AMSTERDAM MARATHON
MEDAILLES GEHAALD!
- Gefeliciteerd! -
Ties van Elst
(46)
* AV De Koplopers *
Zijn verhalen:
Jungfrau-marathon, 8 september 2007, Interlaken, Zwitserland
Na de hitte in Rotterdam en een zware verkoudheid tijdens de Roparun had ik dit jaar nog twee marathons in gedachte.
De eerste De Jungfrau in de Zwitserse Alpen. Een week voor de marathon lag de sneeuwgrens gedurende enkele uren plotseling op 1000m en waren de temperaturen op ruim 2000m hoogte enkele graden onder het vriespunt. Het was 8 september prachtig weer. Heerlijk zonnig, geen wolkje aan de lucht en bij de start op 500m en bijna 5 uur later bij de finish op 2100m was het rond de 15 graden boven nul. Kortom perfect loopweer.
Een bergmarathon? Hoe hard mag ik in het begin gaan? Wanneer kom ik mezelf tegen?
Weg met een schema van 4:30uur. Samen met Marieke aan de start. De eerste 25km is vals plat met een stijging van 240m. Vanaf de eerste kilometer loopt het lekker. Ik kan me niet inhouden, al na 800m neem ik afscheid van Marieke. De eerste halve in 1:42uur toch niet te snel? Houd ik zo wel genoeg over voor het echte werk? Dan komt vlak na het 25 km punt de muur van Wengen. Het hele veld gaat over in een flink wandeltempo. Mijn eerste reactie was gewoon een hardloopritme aan te houden het gaat toch goed... Na 200m klimmen beginnen mijn kuiten te gloeien en krijg ik door dat wandelen een verstandigere optie is. Ik geef me over.
Ik heb de afgelopen maanden alles wat niet vlak was in snel tempo bestegen, maar wandelen dat heb ik niet echt getraind. Dit is goed te merken. Het lijkt wel of iedereen me voorbij loopt, terwijl ik toch aardig m’n best doe. In plaats van een afstandsbord na elke km staan er nu na elke 250m bordjes. De stukken zijn soms zo stijl dat hier, flink zwoegend ook 5 minuten voor nodig zijn. Sommige stukken zijn zo stijl dat je flink diep moet gaan. Gelukkig zijn er ook af en toe nog stukjes waar hardlopen weer van toepassing is. Er is dan zelfs weer sprake van enig herstel. Langer dan een paar honderd meter is het vaak niet. Tijdens de voorbereidingen heb ik me niet gerealiseerd dat er zoveel gewandeld moest worden. Het duurde even voor ik een knop om kon zetten en voluit van de omgeving kon gaan genieten. En genieten was het, prachtig vergezichten, bijna constant uitzicht op de met (eeuwige) sneeuw bedekte Jungfrau en zich omhoogslingerende treintjes. Mooi was ook het lint van hardlopers over smalle bergpaden. Soms keek je omhoog en dacht "moet ik daar ook heen", als je een half uur later op die plek was aangekomen viel het gelukkig wel mee.
Waren al die heuvel en bergtrainingen toch niet voor niets geweest. De klim van 1800m naar 2200m was lastig omdat de hoogte een rol ging spelen. Een kleine versnelling veroorzaakte al gauw een iets lichter gevoel in het hoofd. Rustig aan en blijven genieten dus. Pas na het bereiken van het hoogste punt iets voor het 41 km punt was het tijd voor de eerste echte afdaling 10% tot aan de "Ziel".
Kortom de eerste 25 km binnen 2uur daarna 17 km in bijna 3 uur. Eindtijd 4:46uur.
Toch heb ik na afloop niet het gevoel dat ik bijna 5 uur in touw ben geweest. Door de afwisseling in bewegingen en de uitstekende omstandigheden was het goed te doen geweest. Tijdens de terugreis met het bergtreintje realiseerde ik me pas echt welke hoogte we beklommen hebben.
Jungfrau-marathon, 14 oktober 2007, Amsterdam Marathon
Mijn toetje van 2007 "Amsterdam"
De trainingskilometers zaten nog in de benen. De gedachten aan mij 13e marathon kon ik niet uit mijn hoofd zetten. Dus opzoek naar een volgende uitdaging. Dit moest dan maar Amsterdam worden.
Ook hier prachtig loopweer en opnieuw bij de start de vraag, rustig van start of toch iets sneller. Hoe zit het met de snelheid. 5min. moet kunnen. De eerste kilometers gaan in 4:30 min veel te snel (toch), maar wel lekker. Tot aan de 32 km kan ik dit tempo vasthouden. Dan komen m’n kuiten in actie. Door alle heuveltrainingen waren mijn kuiten soms wat weerbarstig, maar de laatste weken ging het goed. Kramp!!! Gelukkig had ik al een voorgevoel en had een probeerverpakking Biofreeze meegenomen. Even langs de kant rekken en insmeren maar. Vervolgens weer voorzichtig een 5min tempo op kunnen pakken. Alleen bij bruggetjes en andere kleine stijgingen kwamen de kuiten weer in actie. Hier was wandelen weer de oplossing.
Eindtijd 3:17uur een PR zowaar 2 minuten sneller dan Rotterdam 2005
Moe maar heel tevreden. Zo heeft elke marathon zijn eigen verhaal.
Ties van Elst
KLIK hier om terug te gaan naar de Deelnemers pagina.
