Paul Meulemans - ETTEN LEUR MARATHON
MEDAILLE GEHAALD!
- Gefeliciteerd! -
Zijn verhaal:
Loopvrienden en vriendinnen,
Mijn verhaal gaat over meer dan de Marathon alleen. Ik heb lang niets van mij laten horen, doordat ik de zondagochtend duurlopen in september en oktober niet gelopen heb. Dat kwam vanwege de wedstrijden die ik toen liep.
Achtereenvolgens heb ik de Marathon van Hoofddorp, de ½ Marathon in Rotterdam, de 30 km van Hilvarenbeek, de Dam tot Dam loop, de 30 km van Almere en de Singelloop in Utrecht (10 km) gedaan.
De trainingen van de zomer hadden tot resultaat dat ik in deze serie mijn p.r.’s op de 1/2M verbeterde tot 1:29:18 en de 30 km (Almere) tot 2:10:23. En passant verbeterde ik per ongeluk ook mijn p.r. op de Marathon tot 3:34:47. Dat laatste was niet de bedoeling. Ik wilde deze Marathon lopen als lange duurloop. Zo was ik ook gestart. Heel rustig in een tempo van net boven de 11 km/h. Maar gaandeweg liep dat tempo op naar net onder de 12 km/h en in het tweede stuk zelfs naar net boven de 12 km/h. Met een negatieve split kwam ik toen op een p.r. uit. Dat gaf een geweldige kick. Dat moest in Eindhoven straks dus vele malen sneller kunnen, want voor deze Marathon had ik niets aan gas terug genomen in de training.
Sterker nog op de vrijdag voor Hoofddorp trainde ik nog 20 km in pittig tempo met allerlei tempovariaties en heuvelvariaties op de loopband. Deze gedachtengang werd gesterkt door de mooie p.r.’s in Rotterdam en Almere. Ook deze p.r.’s liep ik niet uitgerust. Ze waren onderdeel van de training. Na Almere ging ik dan daadwerkelijk de laatste fase in voor Eindhoven. Dus taperen!
Maar wat gebeurde? Ik ging mij alleen maar vermoeider voelen.
Trainingen gingen met moeite en ook de Singelloop in Utrecht was niet geweldig. De laatste week voor Eindhoven 2 korte trainingen gedaan en zelfs even getwijfeld of ik wel af zou reizen. Dat heb ik wel gedaan, maar het werd een fiasco.
Ik stond mooi vooraan vanwege het feit dat ik "meedeed" aan het NK Masters, het weer was lekker, de omstandigheden goed en gezellige sfeer. Tegen beter weten in ben ik gestart in 22:20 op de eerste 5 km. Dat ging niet soepel. Gas terugnemen zou je dan denken. Helaas heb ik dat niet gedaan. Om een lang verhaal kort te maken. Ik kwam in 1:33:34 door op de halve Marathon.
En 2 km later bedacht ik me dat ik nu kon nog kon kiezen tussen afslaan naar de kleedkamers of doorlopen en het heel, heel erg zwaar krijgen. In dat laatste had ik geen zin. Ik was mentaal daar niet toe in staat en sloeg dus af. Mijn doel was niet gehaald. Ik had gefaald.
De voorbereiding was groots geweest, maar niet blijkbaar niet goed. Ik baalde enorm. Ik wilde stoppen met hardlopen. Was dit nu het resultaat van keihard werken en mezelf van alles ontzeggen. Zo snel als ik kon ben ik vertrokken van de plek "des onheils".
In de trein heb ik mezelf proberen te herpakken. Stoppen? Nee natuurlijk niet! Ik was gewoon dom geweest om zo snel te starten. Zeker gezien het feit dat ik me ook niet super voelde. Ik had de eerste kilometers in moeten grijpen en rustiger gaan lopen. Ik heb een heel beperkte hoeveelheid talent (niet eigenlijk) en moet me dus niet willen meten met anderen die toch onbereikbaar voor mij zijn (Lees Rob Kusters en Ties van Elst). Met mijn bescheiden p.r. van 3:34 is het belachelijk om een tijd van onder de 3:10 te willen lopen. Ik kwam tot de conclusie dat ik fouten had gemaakt en deze zo snel mogelijk wilde herstellen.
In de trein maakte ik dus al weer een plan B. Dat wilde ik tegen niemand vertellen om mij geen druk op te leggen van buiten af.
Plan B bestond uit het lopen van de Marathon van Etten Leur. Ik besprak dit plan wel even met mijn trainer Rob Veer (ja de Rob Veer die ook de schema’s verzorgd voor het Dream Team van de Runnersworld).
Hij gaf de opdracht mee om dan wel te starten met 12 km/h en eventueel pas bij de 30 km te versnellen. Dat leek mij een goed plan. Maar ik wilde geen gas gaan terug nemen. Dus gewoon doortrainen en niet taperen. Dus liep ik in de week na Eindhoven weer een "gewone" 100 km en de week voor Etten Leur liep ik in 3 trainingen 60 km.
Wel op de loopband om gewoon lekker te kunnen lopen. Dat waren overigens best pittige trainingen. (wisselduurlopen) Na deze lange inleiding dan het verslag van die Marathon:
Etten Leur.
Het voordeel van dit soort wedstrijden is geen gedrang bij de start.
Zelfs een wedstrijdvak aanwezig. Ongeveer 10 minuten voor de start het vak in gegaan en ervoor gezorgd dat ik drank en gelletjes en ontbijtkoekjes bij me had. Pang! Het startschot en weg waren we.
Meteen lekker de ruimte. Geen geduw en getrek en meteen lekker in je tempo. De eerste 1,5 km gaan door Etten Leur om daarna het buitengebied in te draaien voor de eerste ronde van 21.1 km. Ik had geleerd van Eindhoven en dus rustiger gestart, maar ook weer geen al te rustig tempo, want de eerste 5 km ging in 22:50. Maar het verschil met 2 weken geleden was dat het nu lekker liep.
Er vormde zich al groepjes en was nodig, want de wind heeft vrij spel op dit deel van het parcours. Ik kan me niet bedwingen om lekker achter in zo’n groepje te gaan hangen als het lekker gaat. Voor ik het weet ben ik tempo bepaler. Tot 15 km heb ik vrijwel alleen het tempo gemaakt tegen de wind in. Vond ik niet erg, want ik vind dat ook wel lekker. De 15 km passeerde ik in 1:08 en een beetje. Nu nog 6 km terug naar de start en finish en dat voor de wind. Het tempo gooide ik flink omhoog, want ik wilde een groepje dat ongeveer 150m voor mij liep gaan inhalen. Ik stelde mezelf als doel dat voor de 21.1 km gedaan te hebben. Dat lukte voor een deel, want de snellere jongens (2 stuks) kreeg ik niet te pakken. De afvallers veegde ik op. Maar het tempo van 4:24 per km zou wat later zijn tol gaan eisen. Maar eerst door de halve marathon in 1:36:01. (zo’n 2,5 min langzamer als 2 weken geleden). Weer even door het dorpje en de tweede ronde in.
Het werd zwaarder. Weer de wind, maar nu na 22 km. En dat is toch een ander verhaal. Tot 25 km kon ik tempo houden. Rond 27 km kreeg ik een tik. Ik moest mijn tempo laten zakken. Niet veel gelukkig, maar ik werd weer gepasseerd door mensen die ik net had ingehaald. Ik kon gelukkig de tempoverzwakking beperken tot 5.00 min/km. Even goed gegeten en gedronken en warempel het ging bij 31 km weer beter.
Ik kon het tempo weer opvoeren. Zoveel dat ik nu weer allerlei mensen ging inhalen. En na 35 km geeft dat wel een waanzinnige kick. Je loopt loper voor loper voorbij alsof ze stilstaan. (ik weet echt wel dat mijn tempo absoluut gezien natuurlijk niet zoveel voorstelt).
Het 35 km punt in 2:42:30. Een waanzinnig p.r. is in de maak. Weer een kick!
En dan nog 7 km waarvan 80% voor de wind. Dat kan toch niet meer fout gaan.
En dat ging het ook niet. Het was afzien de laatste 2 km, maar dan is daar het doek. De finish. De verlichting. DE EUFORIE! De eindtijd is namelijk 3:16:07 (officieel) . Ongekend.
Dit had ik niet durven hopen na de deceptie van Eindhoven.
Ik moet wel even bijkomen, want ik ben flink kapot. Maar na even 5 minuten gezeten te hebben strompel ik (en het is echt strompelen) weer naar de kleedruimte. Normaal is dat 5 minuten wandelen.
Ik doe er nu een kwartier over. Maar het maakt me niet uit. Ik ben super blij. Een zeer geslaagde marathon. En als je het mij vraagt zijn dit soort kleinschaligere marathons een stuk leuker dan die massa evenementen.
Tevreden keer ik huiswaarts en geniet na van mijn p.r.
Paul Meulemans
KLIK hier om terug te gaan naar de Deelnemers pagina.
