Lekker gelopen!

Miranda Mol - BERENLOOP

MEDAILLE GEHAALD!

- Gefeliciteerd! -

Miranda Mol (34)
* AV De Koplopers *

Haar verhaal:

Berenloop, 4 november 2007

We hadden om berenweer gebedeld (want we gingen niet voor een PR), maar kregen een mooie zachte temperatuur en een zacht briesje vanuit het noord-oosten. Dus perfect weer voor een lekkere loop, zoals we altijd lopen op zondag. Het was voor zowel Jan als mij de tweede berenloop. Dus wat minder zenuwachtig was de voorbereiding dit keer en die ging perfect: via een goeie halve en een stiekum toch snelle 10 nam ik een week rust. Die rust was goed over op zaterdag! Naast mijn ouders, broer en vriendin en Carlo sloten 11 loopvrienden zich aan bij onze pastaparty in huize mol in Oosterend. Ok, ze moesten er wel ruim 10 kilometer voor fietsen, maar het was erg gezellig! Al met al waren de niet-lopers in de meerderheid (verklaart dat de wijn?).
Afijn na een goede nachtrust meldde ik me in de Torenstraat voor de start. Jan vond ik snel in het startvak en de rest van de lopers en aanhang zaten lekker ontspannen aan de koffie langs dat startvak.

Ik vroeg Jan (Lansb.) nog een foto van ons te maken, maar mijn telefoon stond op film. Maar ik heb er wat van gemaakt. Jan heeft zelf een betere dat was dus een slecht voorteken!
Na de misthoorn gingen we na 55 seconden over de start en druk ik de verkeerde knop in. Hoevaak heb ik ‘m al gebruikt en nog doe ik het verkeerd!! Gelukkig is Jan technischer en liep mijn horloge gewoon de hele tijd 5 minuten achter. Wat een gereken onderweg! Maar als je nog kunt rekenen dan gaat het goed met je zei mijn loopmaat. Affijn. De eerste kilometers gaan traditioneel te hard, dus hadden we met 10 minuten de 2 kilometer in zicht. Bewust ervan zochten we de 5:30 op en dat ging heel aardig. We bleven zo rond dezelfde mensen hangen (of zij bij ons?) en keken al de hele tijd 2 paarse dames op de rug. We lazen daar namelijk ‘I run for Birgit’.
Ergens in de polder (op 8 kilometer) gingen we ze toch echt inhalen maar ik kon niet nalaten te vragen wie Birgit was. Dus dat vroeg ik ze. Er kwam een mooi verhaal (hoewel ik niet details kreeg greep het mij wel aan): Birgit was een vriendin die veel te vroeg afgelopen december plotseling overleed. Terschelling was haar eiland (ze woonde er). Ze hadden nog niet eerder de Berenloop gelopen. Tja, dan ben je blij dat je er zelf wel mag lopen. Ik vertelde ze dat ze er door haar naam uit te dragen toch bij was, want ik kreeg het verhaal te horen!

Mijn ouders, vriendje (Carlo) en kindertjes (Joey en Tess) stonden heel trouw ons aan te moedigen op de 10 kilomer en zouden we niet meer zien tot rond de 25. Mijn broer en zijn vriendin liepen de halve en die zou even later vlak bij langs komen. We liepen lekker stabiel inmiddels de 5:30 af en al gauw kwamen we bij de 13 kilometer om huize Mol bij daglicht te aanschouwen. Net na de 15 kilometer haalden we de paarse dames weer in (ergens hebben ze ons weer ingehaald bij een drankpost waarschijnlijk?) en babbelden we wat over de te verwachten aankomsttijd. We stevenden zo lekker af op een goeie eindtijd dus we wilden dit tempo blijven lopen besloten we. De dames in het paars schrokken van de 3:52 die daar uit zou rollen, want in Rotterdam (nee niet in 2007) liepen ze 4:20 Ik adviseerde ze dan maar hun snelheid aan te passen. Een dame raakte achter op de Boschplaat, maar bleef nog lang op een redelijke afstand lopen. De andere bleef bij ons. Soms voor, soms achter en zo hadden we af en toe ook een andere mede-loper een tijd lang meelopen.

En dan kwam na het hoornse bos toch echt de 25 in beeld. Joey en Carlo stonden ons al op te wachten!!
Het ging lekker, maar je merkt wel dat je lijf aan de bel trekt! Hier en daar een pijntje, bij mij in mijn heupen/liezen, bij Jan in zijn knie. Maar volhouden: gewoon 5:30 blijven lopen. Dast hielden we goed vol en bij de 30 stonden onze trouwe supporters weer te juichen. Sterker nog, we liepen bij iemand in de buurt en zijn supporters gingen ook de ‘lekker gelopen’ mensen toejoelen! Zo leuk! En die waren heel trouw, bij elke 5 kilometer kwamen we ze tegen (en eigenlijk al vanaf het begin: want ze droegen iets van een tekst op hun buik dat ze al 10x hadden aangemoedigd!!).
Tussen de 30 en het strand waren we opvallend stil. Waarschijnlijk opladen voor het topstuk: het strand!! Gelukkig werden we ook hier aangemoedigd.
De strandopgang was een eitje voor mij en zo leuk om even te knallen! Jan dacht daar anders over en ging even rekken. Omdat hij er al aan kwam wachtte ik op hem, en maakte even snel een fotootje. Ik ploegde over het strand (niet langs het duin maar ook niet langs het water) en raakte Jan weer kwijt halverwege.
Ik vond vrij snel 2 loopmaten (vrienden genoeg tijdens zo’n evenement) en nam mijn tijd bij de verzorgingspost op het duin. Zo dat was het strand 2007! De muziek stond lekker hard en er waren veel mensen op de been! Ik had zo’n zin in dat laatste zware stuk!!!.

Ik keek om en zag Jan ook van het strand af komen. "kom snel dan gaan we weer", maar hij gebaarde: ga maar. Jammer, want ik wilde hem ook wel samen uitlopen.

Vanaf hier fietsten Carlo en Joey met mij mee tot het begin van West. Carlo als echte coach meldde mij dat 4 uur haalbaar was. Mijn vrienden van het strand liepen zo’n 60 meter voor mij, maar een poging om ze alsnog in te halen (ik was er al mee bezig) staakte ik: mijn eerste doel was lekker lopen! Pas dan de 4 uur, en als laatste een poging t ot pr. Dat laatste zou stom zijn, want ik heb een minimale voorbereiding gedaan! Dus verstandig genoeg bleef ik zo tussen de 5:40 en 6:00 schommelen.
Carlo hielp mijn omstanders eraan herinneren dat ze minstens mee moesten met mij om de 4 uur te halen. Oei wat was-ie trots op me dat ik al gezellig kwebbelend naast hen liep en een aantal mannen met flinke kramp en zware loop en hoop gerochel voorbij ging.

Ook een van mijn vrienden van het strand stond tegen een boom aan, en dan niet om te plassen! O ja, ook nog zoiets: werkelijk, ik heb het echt gezien, BINNEN 200 meter na de start staan de eerste mannen (ja echt meer dan 1) al te plassen. In welke andere marathon kan dat? haha!

Ok mijn laatste kilometer, nou voelde ik natuurlijk wel mijn heupen, maar toch krijg ik vleugels zo op het einde. het was eigenlijk nog wel spannend of ik de 4 uur zou halen. De rest van de supporters kwam ik vlak voor West tegen in de bocht, en vanaf daar duurt het niet lang meer voordat je de Torenstraat in mag. Ik zette toch de sprint nog in en links en rechts in de Torenstraat werd ik aangemoedigd: Mijn loopvrienden van de Koplopers en de Zondag groep, vrienden en kennissen van mijn ouders, mijn ouders en broer en vriendin en net na de start stonden daar Carlo en Joey. Ik had een grote smile op mijn gezicht! Geweldig!!
Maar toch teleurgesteld: 4:00:13. Stom, want daar is geen reden voor. Ik heb iedereen die ik lief heb om me heen. Dat werd me nog eens duidelijk toen ik een van de paarse dames net achter mij in de armen van een geliefde hevig snikkend zag staan.
Tuurlijk het ging voor het mooie te hard voor haar, maar ze heeft het wel gedaan. Ik gaf haar even een knuffel en feliciteerde haar. Want op dat moment was Birgit even terug op haar eiland. En dat was de mooiste beloning!!

Overigens hebben we een loop-liefhebster erbij: Tess deed de eeste passen (en gelijk een heleboel) de dag voor de berenloop!

Miranda

KLIK hier om terug te gaan naar de Deelnemers pagina.