Lekker gelopen!

Jan Moraal - BERENLOOP

MEDAILLE GEHAALD!

- Gefeliciteerd! -

Jan Moraal (42)
* AV De Koplopers *

Zijn verhaal:

Berenloop, 4 november 2007

Jaja, mijn 2e berenloop!

En hoe anders voelt dat vergeleken met vorig jaar. Toen was het mijn allereerste marathon. Nu is het parcours bekend, de weersomstandigheden zijn een stuk gunstiger (vooral de wind!) en het wordt mijn 16e loopwedstrijd van dit jaar.
Dan stap je toch met een heel ander gevoel in Harlingen op de boot. Om het toch een beetje spannend te houden verliep de voorbereiding dit jaar nogal chaotisch. Met 2 blessures in de afgelopen 4 weken en zelfs een negatief advies vraag je je wel af of dit nou zo verstandig is.... Het motto voor deze berenloop werd dus: lekker gaan lopen, gaat het niet, dan gaat het niet en gaat het wel dan loop ik 'm lekker uit. Het parcours en de lokatie is te mooi om met de blik op oneindig en het verstand op nul naar een wereldtijd te gaan rennen.

Na een super gezellige pastaparty in huize Mol en een nachtelijke fietstocht terug naar mijn vakantieverblijf (met gratis plensbui tijdens de laatste kilometer...) lukte het me gelukkig om 8 uur aan een stuk door te slapen. Een goed begin, meestal komt daar voorafgaande aan een wedstrijd weinig van terecht.

De zondagmorgen begint grijs maar droog en vrijwel windstil. Traditiegetrouw drink ik met mijn trouwe Terschelling-supporters Bert en Sini nog even wat bij Zeezicht en dan wordt het tijd om richting startvak te gaan. De halve marathonlopers blijken zich hier al op een terrasje te hebben genesteld. Nadat ik ook Miranda heb gevonden neemt Jan Lansbergen nog even een paar foto's en voor je er erg in hebt klinkt de scheepshoorn en gaan we van start. De eerste kilometer door de straten van West gaat het natuurlijk weer veel te hard... Miranda is er inmiddels achter gekomen dat ze het verkeerde knopje heeft ingedrukt. Gelukkig werkt mijn goeie ouwe stopwatch wel en zo kunnen we na 5 minuten haar tijdregistratie alsnog starten. Het betekent wel wat extra rekenwerk onderweg maar dat houdt je scherp.

De hoofdweg is dit jaar helemaal voor de lopers gereserveerd en zo kunnen we ongehinderd ons eigen tempo van 5:30 per km lopen. Bij de 5km drankpost moet ik afscheid nemen van mijn supporters, die gaan de familieleden bij de halve marathon aanmoedigen. Bij Midsland de polder in, het eerste onverharde stuk. Lekker hoor, even van het asfalt af.
Even voor de 10 km heeft Miranda's supportersgroep zich langs de kant van de weg opgesteld. Ze gaat ongemerkt harder lopen! Intussen beginnen zich kleine groepjes lopers te vormen waarvan sommigen, gelet op de vele aanmoedigingen, erg populair blijken te zijn. Na verloop van tijd worden ook de twee 'lekker gelopen' lopers spontaan aangemoedigd.
Miranda blijkt in Oosterend trouwens een plaatselijke beroemdheid te zijn want bijna het hele dorp kent haar. We passeren huize Mol, zie ik het ook eens een keer bij daglicht. Via Miranda's klaagzang over het waardeloze reserveringssysteem van rederij Doeksen passeren we Oosterend en het 15km punt. En dan rijdt Bert plotseling naast me op z'n spartamet en een banaan in de hand. Top, die komt als geroepen.
We gaan nu het schelpenpad op en dan op het verste punt linksaf met meteen een stijl heuveltje. Zoals Miranda het mooi weet te zeggen: hier begint de Berenloop pas. Met veel gevoel voor drama staat hier een ambulance opgesteld. Een mooi stukje parcours volgt, heuveltje op, heuveltje af, lang leve de Meijendeltrainingen! Dan een stukje Badweg en daar is de volgende post alweer. Afscheid van Bert, het pad wordt hier te smal om met ons mee te fietsen. We passeren de matten van de 21.1 km, nog steeds perfect op schema. Verder door de duinen, wat een verschil met vorig jaar, toen was het ploeteren tegen de wind. Een prachtig stukje herfstbos brengt ons bij de 25 km waar Carlo met Joey een stukje meefietst. Joey schreeuwt, Miranda loopt te stralen. Een moeder om 'beren'-trots op te zijn, toch?

Tot zover gaat het allemaal vanzelf maar tussen de 25 en 30 km worden we allebei wat stiller. Mijn rechter knie begint stijf aan te voelen en dat gaat langzaam maar zeker over in een beetje zeurende pijn. Even door het gras lopen, maar echt helpen doet het niet.
Miranda voelt haar linker heup. We zien de kilometerbordjes voorbij komen en vertellen elkaar iedere keer heel optimistisch: 'kijk, weer een kilometer'. Ik weet uit ervaring dat het geen goed teken is als ik zo nadrukkelijk op die bordjes ga letten! We passeren de 30 km, de blaaskapel bij Midsland Noord doet z'n best en dan gaat het richting strand. Dit gaat niet goed, die knie begint nu echt vervelend te worden.
Met Miranda gaat het gelukkig een stuk beter. Bovenop het duin bij Midsland aan Zee moet ik even stoppen. Even aan een hekje hangen, een paar kniebuigingen. Miranda loopt door maar blijft beneden op het strand toch op me wachten. De eerste kilometer strand gaat nog goed, dan begint de pijn weer. Ga maar verder, ik kom wel. Een paar kniebuigingen, stukje dribbelen en dan gaat het weer even. Daar loop je dan, nog 3 km strand te gaan, mijn favoriete ondergrond, zelfs als er al 3000 halve marathonlopers doorheen zijn geploegd. Maar dan moet je lijf wel mee willen werken. Verstandig blijven, het gaat niet om de tijd, ik wil heelhuids de finish halen. En zo zie ik het lekker gelopen shirtje voor me uit het zicht verdwijnen.
Als ik de drankpost bij de 35 km bereik staat Miranda boven op het duin te gebaren. Ja, ik wil wel maar het gaat niet. Even rustig drinken en een stukje banaan. Dan weer even door de knieen. Moed verzamelen om het duin op te rennen en dan is het nog maar 6 km. De Long Way ligt voor me en ik herinner me de slijtageslag van vorig jaar. Dit wordt afzien, ik begin het koud te krijgen en alles begint nu pijn te doen. Maar ik ga de finish halen, al moet ik onderweg nog 100 keer stoppen. Geen publiek langs de kant, geen lopers voor of achter me, wat kan een mens zich eenzaam voelen! Eerder dan verwacht doemt de 40 km met drankpost op. Een laatste slok water en dan gaat het verder.
Steeds meer mensen langs de kant, het gaat meteen een stuk beter. En voor ik het weet loop ik het centrum binnen. Waar we vorig jaar de hele Torenstraat af moesten lopen kom je nu ergens halverwege uit een steegje en dan loop je ineens over de rode loper richting finish. Er wordt 'wat heb ik weer lekker gelopen' gezongen, ik zie de loopvrienden van de halve marathon staan en een paar tellen later wordt ik op de mat opgevangen door mijn grote vriend Bert. Een knuffel van Sini en daarna wordt ik vriendelijk verzocht om een stukje door te lopen want ik sta nog steeds op de mat. Aan de piepjes te horen ben ik wel 10x gefinisht. Alles om me heen draait, ik heb het stervens koud maar ik ben er. Een droog shirt aan, een stuk plastic er over heen, bekertje bouillon en wat fruit en na 5 minuten voel ik me al weer een stuk beter. Dan kijk ik pas op m'n horloge: 4:07:14. Ik ben tevreden!

Jan

KLIK hier om terug te gaan naar de Deelnemers pagina.