Fred van der Wouden - AMSTERDAM MARATHON
MEDAILLE GEHAALD!
- Gefeliciteerd! -
Fred van der Wouden.
(??)
* AV De Koplopers *
Zijn verhaal:
Amsterdam Marathon, 21 oktober 2007
Onderstaand vind u het verslag van de marathon van Amsterdam van afgelopen zondag, vanuit het perspectief van ondergetekende en dus gespeend van een objectieve beschouwing. Ik wil alle sponsoren van harte bedanken voor hun gulle bijdrage, zonder welke het onderstaande niet mogelijk was geweest.
Proloog
Zes jaar geleden ben ik eens begonnen met een voorzichtig rondje hardlopen en twee jaar later liep ik mijn eerste marathon, toevallig ook in Amsterdam. Recreatief, op mijn tandvlees de laatste kilometers, maar uitgelopen. Toen werd ik ook gesponsord voor goede doelen, een euro of 700 binnengehaald. Mooie bijkomstigheid en leuk, één keer zo’n marathon dacht ik toen nog.
Maar het hardloopvirus blijkt stugger dan verwacht en inmiddels kan ik het imago van ‘raaie bridger die marathons loopt ter recreatie’ niet meer van me af schudden. Dus dit maar stevig omarmt en door blijven lopen. Inmiddels 5 marathons gelopen (afgelopen Rotterdam op 31 kilometer vanwege de hitte moeten uitstappen), dus het lustrum wat betreft uitlopen moet nu komen. Een mooie gelegenheid om weer voor wat goede doelen te lopen, want je vrienden kun je daar ook niet ieder half jaar mee lastig vallen. Na een gros mailtjes rondsturen zijn er gelukkig voldoende vrijgevige zielen, de nodige bonussen worden gegeven bij het lopen van een PR of onder de vier uur, dus werk aan de winkel.
Het lopen van een marathon gaat niet vanzelf en wordt niet echt makkelijker ook al heb je er een paar gelopen. Je hebt gelukkig wat meer ervaring, weet wat je wel en niet moet doen, maar aan het maken van de nodige trainingskilometers ontkom je niet; het waren er zo’n 600 in 3 maanden en dat is nog vrij weinig. Net genoeg getraind om ‘m uit te lopen, met een beetje goede vorm misschien een PR, je weet het nooit. Hoe het ook verloopt, het belangrijkste is dat je er plezier in blijft hebben!!
De marathon
Het is altijd weer een geweldige kermis, zo’n marathon. Ze hebben 24000 deelnemers opgetrommeld, 1 op 3 loopt de marathon, de rest doet het op de halve of 5 kilometer loop. Zeker 8000 buitenlanders ook, meest Engelsen en Fransen weliswaar, maar deelnemers uit 60 (!) landen. De Amsterdam marathon zet zich nadrukkelijk op de wereldkaart. Ook wat betreft wedstrijdtijden; hierin is het vlak voor Rotterdam de 4e marathon wereldwijd, niet gering. Nu ik nog een mooie tijd.
De start van de marathon is een beetje haasten; het afgeven van je tas kost nogal wat tijd met alle drukte en er moet een hoop loopvolk het stadion in. Tijd voor een warming up is er niet, maar er zijn genoeg kilometers om warm te draaien. De eerste kilometers is meestal nogal zoeken naar het juiste tempo en manoevreren in de drukte, zodat je rustig op gang kunt komen. Je voelt de lichte spanning bij de andere lopers; sommigen kunnen er nachten niet van slapen. Heb ik nooit zo veel last van. Ik weet inmiddels wel een beetje wat ik kan verwachten en wat betreft doelstellingen ben ik altijd vrij relaxed; een PR is leuk maar een marathon is al geslaagd als je hem uitloopt, dus ik leg mezelf geen druk op. Ik heb nu wel een extra drijfveer om voor de goede doelen te lopen, dus ga natuurlijk mijn stinkende best doen.
De omstandigheden zijn uitstekend; een snel parcours, uitstekend weer en weinig wind. Daar kan het niet aan liggen, ik zal het toch echt zelf moeten doen, kon ik nu maar een beetje hardlopen. De sfeer onder lopers en publiek is opperbest; altijd een leuk opzwepend muziekje voor de start, de toon is gezet. Op het parcours zal het ook niet ontbreken aan muzikale support; Amsterdam heeft uitgepakt met een scala aan multi-culti bands en een draaiorgel op iedere hoek, gezelligheid troef.
De eerste kilometers: warming up
En daar gaat het kanon af voor de start, er worden gelukkig geen toeschouwers of lopers geraakt. Je ziet een hoop snelle kleine zwarte Kenianen wegschieten (met 1 lange witte lat ertussen, das Kamiel Maasse) en zelf heb je nog ruim de tijd om een kop koffie te drinken. Vanwege het grote deelnemersveld duurt het wel even voor je de startstreep bereikt; in mijn geval ruim 8 minuten. Gelukkig hanteert de organisatie een chipregistratie en houdt een bruto tijd (vanaf het kanon) en netto tijd (vanaf het passeren van de streep) bij, zodat er een eerlijk vergelijk kan plaatsvinden.
De eerste kilometers zijn goed om gang te komen, het duurt altijd wel een paar kilometer voordat je echt warm bent. Nog even een snelle pitstop bij de 3e kilometer tegen een tactisch langs het parcours geplaatste boom, je moet het maar kwijt zijn, hierna zweet je alle vocht wel uit. De eerste kilometers zijn ook goed om je ritme te vinden; je probeert een tempo te lopen dat lekker voelt maar waar je wel van weet dat je het aankunt. Het gevoel vandaag is goed, dus optimistisch als ik ben ga ik weg op een tijd van onder de 4 uur. Goed voor de sponsorgelden; mocht ik op het laatst inzakken dan heb ik genoeg marge voor mijn PR dat op 4:08:48 staat, hetgeen ook de nodige bonussen oplevert. 4 uur betekent een tempo van 5 minuut 40 per kilometer. Aangezien de organisatie kilometer markering heeft aangebracht kun je aardig in de gaten houden wat je tempo is (los van moderne technische GPS hulpmiddelen).
Het parcours begint toeristisch met een alleraardigst rondje Rijksmuseum en Vondelpark, daar kom je op de laatste kilometers nog eens langs, eens zien hoe aardig het dan nog is. Een extra rondje door het Olympisch stadion (start en finish plek) is uit het parcours gehaald. Dit heet technisch moeilijk te zijn, nooit zo gemerkt, maar ik ben dan ook nooit beticht van het hebben van enige hardloop techniek. Achteraf blijken het 5 en 10 kilometer punt niet geheel nauwkeurig te liggen. De toppers en hun hazen in de war, voor ons mindere Goden valt het niet zo op; kilometertijden zijn meer indicatief en je loopt daarbij ook op je gevoel. Goed om je tijden in de gaten te houden, vooral om niet te snel te starten, maar verder vooral een richtlijn.
De middelste kilometers: ritme vasthouden en lekker soepel blijven lopen
Tot een kilometer of 15 gaat het erg gemakkelijk en ik loop zonder moeite nog iets sneller dan het 5:40 tempo. Belangrijk is nu een gelijkmatig tempo te houden dat vanzelf gaat. Je vind meestal wel groepjes of lopers die jouw tempo lopen, dus dat haakt lekker aan. Op 16k staat onverwacht flitsende fotograaf en vriend Arno die nogal eens een marathon kibitzt; ons beider vriend Paul Wolters loopt ook geregeld mee en Arno flitst dan 2 vliegen in een klap. Op ieder 5k punt zijn verzorgingsposten waarbij sportdrank, water, een banaan en sponsen worden geserveerd, ook dit keer weer prima geregeld. De techniek van het drinken is een vak apart; al hardlopend drinken is me nog nooit gelukt. Dus een stukje wandelen, rustig drinken, wat sportdrank als je maag het aankan, hap banaan als je er van houdt. Het kost 15 tot 20 seconden, maar door het herstel betaalt het zich vanzelf terug.
De halve marathon gaat in 1u57, een snel maar lekker begin, vooral omdat het gevoel nog uitstekend is. Ik passeer daar ook Dikkertje Dap, een loper verkleed als giraf met zijn 2 dierentuinbewakers. Werkelijk briljant, iets voor de volgende keer? De vrolijke uitdossing is in Nederlandse marathons een uitzondering. Heel anders doen ze het in London: daar tel je niet mee als je niet minstens als gorilla bent verkleed. In hardloop tenu ben je als een boerenkiel op carnaval, heel afgezaagd. Inmiddels begint een gevoelige plek onder mijn voet naar de functie van blaar te soliciteren en met succes. Hoort er allemaal bij, wat pijntjes, dus we hobbelen vrolijk verder.
Tot 30k is het tempo niet echt probleem, zo nu en dan een beetje werken om het tempo vol te houden. Volgens de experts schijnt de marathon nu pas te beginnen (fijn om te weten!?), dus hoe langer ik dit tempo kan volhouden hoe beter. Tot 35 of 37 gaat het lopen meestal nog wel redelijk, daarna is het onvoorspelbaar in het beste en een leidensweg in het slechtste geval. Ieder voor zich God voor ons allen, zogezegd.
Laatste kilometers: vastbijten, mind games en rekenwerk
Op de 32k heb ik een aardige meting: nog 10k te gaan en ik heb daarvoor nog iets meer 1 uur, wat betekent dat ik gemiddeld 6 min/k mag lopen. Hoe langer ik het tempo 530-540 kan volhouden, hoe meer marge. Gaat vooralsnog goed, dus nog even volhouden. Direct na het 35k punt weer een drankpost, even herstellen, maar het is daarna wat lastig op gang komen. Gelukkig zitten we weer in de stad, de sfeer zit er bij het publiek in en die duwt je als het ware vooruit.
Op dit punt gaat het tempo maken wat moeizamer en zitten er een paar stukjes vast plat en een pittige tunnel in, die op dit punt even (kuiten) bijten zijn. Ik doe het wat rustiger aan met 6min/k. Dat kan ook wel, want ik heb een minuut of 4 voor op het 4 uurs schema; noem het ingecalculeerd verval. De truc is wel om zo lang mogelijk te blijven hardlopen ook al gaat het tempo wat omlaag. Ga je eenmaal wandelen, dan is het moordend om weer op gang te komen. Het uitstellen van dat moment bereik je via mind games: je deelt een stuk van zeg 5 kilometer op in 5 stukjes van 1 kilometer. Daar focus je je helemaal op (déze kilometer nog blijven hardlopen) en zodra je er weer een gehad hebt, richt je je op de volgende. Je kunt jezelf zo aardig wijs maken dat het helemaal niet zo ver meer is, terwijl 7 kilometer nog een eeuwigheid lijkt.
Op 39k het grote rekenwerk: kan ik onder de 4 uur blijven? Ik kom door op 3u39, bij een tempo van 6min/k en wat wandelen hou ik nog een minuut of 2 over. Ik kan me een stukje wandelen en drinken na 40k veroorloven om een beetje te herstellen. Dan weer de pas er in en in een keer uitlopen op redelijk rustig tempo. Het feit dat je op dit punt nog kunt rekenen is meestal gunstig; alles doet inmiddels goed zeer en kraakt en piept, op de foto ziet het er net zo rot uit als het voelt.
Het wandelen kost enige tijd, maar ik voel me goed genoeg om een redelijk tempo op te pakken en de laatste kilometers, hoewel loeizwaar, wordt je als het ware door de aanmoedigingen van het fantastische publiek naar de finish geduwd. Het is allemaal niet meer zo fris en fruitig als aan het begin, nu maar hopen dat er geen filmbeelden van bewaard blijven. Je komt het stadion in, iedereen juicht voor jou (enige fantasie is mij niet vreemd) en ik zie dat ik op de meet nog een minuut over heb op de 4 uur. Voor de mensen (lees sponsoren) nog even de armen in de lucht bij het finishen. Onder de 4 uur lopen is toch een magische barriere om doorheen te breken, hoewel het besef pas komt als ik weer bij zinnen ben. Een prachtige ervaring weer, de marathon van Amsterdam, vooral als ie er op zit.
Epiloog
Na de marathon wil je even niets meer, vooruit wat drinken en een beetje uitwandelen, je hebt het gevoel niet meer op je benen te kunnen staan. Gelukkig gaat alle pijn gepaard met een euforisch gevoel van het uitlopen en het nagenieten van de eindtijd. En erg belangrijk: de opbrengst voor de goede doelen is enorm hoog uitgevallen, dus hulde aan de sponsoren:
Totale sponsoropbrengst 1123 euro
UNICEF 316 euro: goed om 10 kinderen in Ethiopie naar school te laten gaan en ING sponsort er nog 1 bij!
KWF Kankerstichting 379 euro
Wereld natuur fonds 428 euro
Het herstel de dagen na de marathon is buitengewoon goed; een beetje stijf en wat pijntjes, maar dinsdag al weer zo fris alsof ik niet gelopen heb. Op donderdag weer een herstelloopje van 7k op rustig tempo en hoewel er hier en daar wat zeurt gaat dat vrij soepel. De plannen voor een volgende marathon worden alweer gesmeed: op 2 maart 2008 de marathon van Barcelona?
Fred van der Wouden, Delft, 26 oktober 2007
KLIK hier om terug te gaan naar de Deelnemers pagina.
