Lekker gelopen!

Elly Mulder - AMSTERDAM MARATHON

MEDAILLE GEHAALD!
3:57 uur

- Gefeliciteerd! -

Elly Mulder (40)
* AV De Koplopers *
Op 15 april heb ik in Rotterdam mijn eerste marathon gelopen. Wat was het die dag heet en wat was het jammer dat ik de laatste kilometers niet meer echt mocht doorlopen. Ook al hoor ik bij de 'gelukkigen' die de marathon heeft uitgelopen, er was niet echt een voldaan gevoel na afloop. Daarom ga ik in Amsterdam in de herkansing. Enne....eigenlijk ook wel omdat ik het trainen op zondag en maandag zo gezellig vind.

Haar verhaal:

Amsterdam Marathon, 21 oktober 2007

In de herkansing!

Zondag 21 oktober was het zover: de marathon van Amsterdam! Een jaar geleden was ik helemaal niet van plan om deze marathon te lopen, want toen gold Rotterdam als het te behalen doel. Elke loper weet hoe Rotterdam is verlopen, vandaar dat Amsterdam ook gelopen ‘moest’ worden.

Zondagochtend was ik blij dat het eindelijk zover was. Tot een paar dagen daarvoor was ik erg relaxed over het hele gebeuren; tijd en tempo deden er niet toe, als het te warm of als het zou regenen, zou ik niet gaan etc. Vanaf donderdag daarentegen sloeg de spanning (gezonde?) toe. Die marathon ‘moest’ gelopen worden en als het even kon in een goede (voor mij dan, wel te verstaan) tijd.

Ik kon met Jan en Hakim meerijden naar Amsterdam. Naast dat dat heel gezellig was, was de kalme, rustige houding van Jan voor mij wel goed. Eenmaal in Amsterdam loodste Jan ons door de sporthallen naar een plekje om ons aan te kleden, nog wat water te tappen, nog even naar het toilet te gaan. Op dat plekje ontmoette ik nog een college, Peter T. Na een kort onderonsje met hem, toch de lange broek maar weer uit en de korte broek aan.
Toen we er helemaal klaar voor waren, nog gauw even naar de stand om een t-shirt af te halen. Onderweg kwamen we Jelle, Ties en daarna ook nog Rob tegen.
Het inleveren van de tassen ging waardeloos. Jan en ik kwamen daardoor vrij laat het stadion binnen. De zenuwen die ik daarvoor nog voelde, waren toen op slag verdwenen. Het moest er maar van komen.

Een paar minuten na het startschot kon ik ook aan de 42,195 km beginnen. Ik had me voorgenomen om niet te hard van start te gaan en vooral (aan het begin, daarna zou ik te moe zijn) van de omgeving te gaan genieten. Dat laatste vind ik wel moeilijk in de massa, maar het is een beetje gelukt.

Eigenlijk ging het lopen erg lekker. In het begin was het wat te warm, daarna was het goed en op het einde was het koud. Het lukte aardig om een constant tempo te lopen. Bij het beginstuk van de Amstel werd ik wel wat gehinderd door de massa voor me, maar dat had als voordeel dat ik me niet meteen ‘stuk’ kon lopen. In Ouderkerk aan de Amstel kreeg ik veel reacties op mijn lekkergelopen shirt.
Net na de halve marathon, kwam ik Jelle tegen. Hij was helemaal niet lekker en had last van zijn buik. Misschien wel het gevolg van het water, want dat was ijs- en ijskoud. Na wat gekletst te hebben, dook hij de berm in en ben ik doorgegaan. Ik kon daar lekker achter de ‘pacers’ van de 4 uur hangen tot aan de 30 kilometer. Daar zou ik worden opgewacht door mijn ouders en mijn haas.
Mijn ‘haas’, Willy, stond daar inderdaad te wachten. Zij bracht meteen leven in de brouwerij door 100 uit te vertellen over van alles en nog wat. Ook wees zij allemaal mensen aan die wij inhaalden en zij al lang daarvoor had gezien (kortom, wij gingen goed).
Toen zij aansloot vertelde ik haar dat we de pacers tot de 35 kilometer zouden volgen en daarna zouden gaan versnellen. Van dat laatste is het niet meer gekomen. Vanaf de 35 kilometer begon ik m’n benen toch wel echt te voelen. Ik werd het ook zat. Ik probeerde me nog op te peppen door te denken dat ik nog 20 minuten zou moeten en dat ik dan bij de finish zou zijn. Toen ik me bedacht dat dat een rekenfoutje was, was dat tussen de oren even lastig. Maar ja… opgeven wilde ik niet en het leek inmiddels haalbaar om onder de 4 uur te eindigen. Gewoon doorgaan dus.
Bij de 40 kilometer even de tijd genomen voor een stukje banaan en wat water. Daar kwam ik Jelle weer tegen (knap he, als je bedenkt dat hij bij de 20 kilometer al niet lekker was). Na wat woorden gewisseld te hebben, ging hij er als een speer vandoor en zijn Willy en ik er gauw achteraan gegaan.

De aankomst in het stadion was geweldig. Vaag heb ik mijn familie zien zitten, maar ik had niet echt de tijd om goed te kijken, want ik wilde onder de 3.58 uur eindigen. Enne.. dat is gelukt. Na de finish konden we Jelle feliciteren. Mijn collega Peter stond me daar op te wachten. Bijzonder sympathiek. Ik voelde me helemaal hyper (en ratelde heel wat af). Bij de hekken stonden mijn kids, man, ouders en echtegenoot van de haas te wachten. Het voorspelde gevoel van ‘euforie’ dat ik in Rotterdam niet had, had ik nu helemaal. Geweldig. Wat heb ik die zondag lekker gelopen.

Elly

Elly en Jelle gaan over de finish!

KLIK hier om terug te gaan naar de Deelnemers pagina.