Lekker gelopen!

Marathon verhalen

Wim en Ger

Een bedankje van de Thee- en Waterdragers.

Er zijn al weer twee weken voorbij na de Rotterdam Marathon.
Wat hadden jullie er allemaal goed voor getraind. Maar helaas de warmte kwam roet in het spelletje gooien. Ook jullie ontkwamen er niet aan.
Sommigen ontsnapten een beetje en hebben al dan niet dribbelend of wandelend de route afgemaakt. Een schrale troost was de medaille die je toch nog kreeg opgehangen na de finish.
Je moet maar zo denken jullie hadden er goed voor getraind en jullie hadden het makkelijk gehaald en de uitdaging is dan op naar een volgende marathon.
Er zijn al lopers die een volgende poging wagen in de Marathon van Leiden.

Wij, Ger en ikke, en ook anderen kregen van sommigen een flesje wijn overhandigd. Dat vinden wij natuurlijk harstikke leuk en wij zullen de fles dan ook met genoegen openmaken. Waarvoor onze dank. Maar het meest hebben Ger en ikke, ook andere verzorgers hebben dat ervaren, genoten van jullie dankbaarheid tijdens een trainingsloop.
Altijd goed opgewekt en een mondelinge bedankje en van bedankt, tot over vijf kilometer, daar hebben Ger en ikke ontzettend van genoten.
Als het in ons vermogen ligt dan doen wij het volgende keer weer.

Hartelijk dank, Wim Goeman en Ger van der Vliet

Maurits IJpma

15 april 2007
Mijn eerste marathon.

Elf uur: START!
Prachtig weertje. Flesje water mee, voor onderweg. We trappelen van ongeduld. 4 minuten later: de STARTlijn.
RUSTIG beginnen. Maar ja, je bent jong en je wilt wat!
Na 5km lig ik 2 minuten voor op mijn bijgestelde schema(4.30u).
De tweeling ben ik gepasseerd. Zij doen ‘rustig aan’! Ik doe nu ook maar een stapje terug. De Erasmusbrug schijnen we al over te zijn. ’t Gaat goed, lekker in cadans. Bij elke drinkpost 2 bekers drinken en flesje vullen. ’t Is heerlijk weer.
Als we een groot park passeren, zoek ik een dikke boom op. Ook anderen worden aangetrokken door de mooie natuur. Zo! Dat lucht op!
Ik passeer steeds meer wandelaars. Ook voor wandelen is het ideaal weer.
Mijn fanclub heeft me al 2 keer toegejuicht, bij 12km en 15km.
We komen op een lange, rechte weg. Doet me denken aan een boulevard: rechts huizen, links zou de zee moeten zijn, maar het uitzicht wordt helaas belemmerd door een groene dijk; Recht boven ons de zon. We zijn gezond bezig!
Op de 30km-streep blijk ik toch wel enige minuten boven mijn trouwe schema te zitten. Waarschijnlijk te lang aan de bar gehangen bij de drinkposten. De ober had geen glazen meer!
Het rekken en strekken tegen een naburige lantaarnpaal heeft zijn vruchten afgeworpen: mijn bovenbenen zijn nog stijver geworden! De 2de Erasmusbrug is mij intussen ook ontgaan.
Terwijl ik bezig ben mijn benen aan te moedigen om toch vooral gewoon door te gaan, komt er een omroepinstallatie plotseling de baan op. DE ORGANISATIE HEEFT BESLOTEN DE STRIJD TE STAKEN!
We worden van het ijs gehaald en mogen op eigen kracht naar huis. Jammer, ik had nog 10km te gaan.....

LIED voor mijn SPONSOR

Die laatste 10,
die wil ik jou nog schenken.
Die laatste 10,
want dan maak ik je blij!

en ook mezelf)
Ik ren voor jou,
Al moet ik 10 keer tanken.
‘k Ben jouw reclamestunt,
Maar die medaille is voor mij!!!!!!!!!!!!!

Maurits IJpma.

Leo Bevaart

Eindelijk 15 April de dag van mijn eerste marathon.
Mijn werkgever was zo vriendelijk geweest een hotelkamer af te huren voor de diverse marathonlopers van ons bedrijf. Na mezelf omgekleed te hebben toch snel op zoek gegaan naar de vrachtwagen van de koplopers aangezien ik het plan had opgevat met Sander mee op te lopen omdat hij zo lekker strak het tempo vast kan houden (Sander nog bedankt hiervoor),ik hoopte een tempo van 5.30 per kilometer vol te kunnen houden.
Toen was het al snel tijd voor de start op de Coolsingel. Wat een happening, zenuwen en wat een mensen.
Na de start duurt het helaas nog wel 10 km voordat er een beetje ruimte ontstaat zodat je een beetje vrijuit kan lopen. We waren met zijn vijven gestart Sander/Cees/Marco/Leen en ik. De eerste 15 km ging het met ieder nog wel maar hierna km begonnen er een voor een mensen uit te vallen om bij ongeveer 20 km ineens nog maar samen over te blijven.
Bij ongeveer 24 km na net Elly ingehaald te hebben kwam bij mij iplotseling ineens ook de man met de hamer. Bij Sander was nog niets van vermoeidheid te merken dus ook ik haakte af en Elly ging mij weer voorbij (Elly petje af voor je).
Na ongeveer 500m gewandeld te hebben en mezelf weer moed te hebben ingepraat toch maar weer voorzichtig begonnen en wonder boven wonder het ging nog. Bij mij begon het ook door te dringen dat er eigenlijk een ware slachting plaatsvond onder de lopers. Steeds meer mensen gingen wandelen, maar met mij ging het weer redelijk en dat gaf mij toch weer moed, ik liep tenminste weer.
Met een sterk verlaagd tempo doorgelopen tot dat ook ik bij ongeveer 34 km te horen kreeg dat de boel afgelast werd, maar met de mededeling dat er wel rustig doorgelopen mocht worden.(sneller ging trouwens toch niet). Vanaf hier het lopen regelmatig afgewisseld met wandelen met in mijn achterhoofd dat 8 km wandelen wel erg lang zou duren. Maar wat een verademing langs de Kralingse plas wat een enthousiast publiek.
Publiek wat inmiddels al heel wat verdwaasde en strompelende mensen voorbij had zien komen. Wat eigenlijk een onmenselijke aanblik geweest moet zijn. De Diskotheek langs de weg in Crooswijk was van armoede maar nummers van Andre Hazes gaan draaien . En eindelijk daar was de Coolsingel, op de Coolsingel toch maar weer even aangezet om een goede indruk achter te laten. Wat was ik trots op mezelf dat ik deze slijtageslag toch overwonnen had. Uiteindelijk ben ik gefinished in een tijd van 4.24, veel langszamer dan ik had gehoopt maar toch zeer tevreden kon ik met een paar houten benen weer op weg naar huis. Toch maar weer even gedaan dat looppie!
Hierbij toch nog een bedankje voor al diegenen die met mij meegetraind hebben en die mij in toch nog geen jaar tot deze prestatie hebben gebracht.
Mede hardlopers bedankt!

Willem Franken

Genieten.. dat was het advies dat ik van de ervaren marathonlopers kreeg, wanneer ik vertelde dat ik de marathon van Rotterdam ging proberen te lopen. Genieten was het voor mij al, elke zondagmorgen als we om 9 uur verzamelden bij Uylenburg. Het aantal enthousiaste lopers dat daar vertrok werd steeds groter.
Dan begon voor mij het genieten, ik mocht met Jan en Ton meelopen, 2 kanjers die het al die tijd presteerden om het juiste tempo aan te geven en steeds een hele groep op sleeptouw te nemen.
De mooie routes die door hun lengte niet altijd gemakkelijk waren, de verhalen van Tjeerd, de verhaaltjes van Elly, Margret, en Jonna, het kletsen met Ad, Leen, Ronald en Ruud, ik heb het allemaal meegemaakt, dat was voor mij genieten.
Daarnaast hadden we een uitstekende verzorging van Wim, Ger, Ed, Wim, en Aad die perfect was en niet te vergeten Ank die de boodschappen daarvoor deed. Als je de volgende dag op lekkergelopen.nl keek was het nog eens genieten van de leuke foto’s en de stukjes op de website (die overigens steeds mooier werd) kortom het was een unieke ervaring en heeft op mij een grote indruk gemaakt, dit zal ik niet zo gauw vergeten.
Helaas is m’n eerste marathonervaring door de warmte niet geworden wat ik er van gehoopt had, maar ook de eerste 25 kilometers heb ik genoten, vanaf daar werd het genieten door de hitte een stuk minder, maar ik ben blij dat ik het heb mogen meemaken. En.. we gaan gewoon door!!
Ook op 15 april was de verzorging grandioos, met een versterkt team bleven ze voor ons zorgen.
Aad, je hebt met deze ploeg iets unieks neergezet, hier gaan we soms te snel aan voorbij, want je organiseerde dit toch allemaal maar. Ik denk dat ik niet alleen namens mijzelf spreek als ik zeg, hartstikke bedankt!! Mensen bedankt voor deze goed verzorgde en gezellige zondagochtenden.

Groeten, Willem Franken

Jan Moraal

Marathonleed en vermaak....
zondag 15 april begint prachtig. Op de fiets naar station Pijnacker-Centrum valt het nog best tegen wat temperatuur betreft.
Een aardig clubje sportievelingen heeft zich hier al verzameld en na een korte fotosessie gaat het in rap tempo met Randstadrail richting Hofplein. Iedereen heeft er zin in en zo te horen ook nog eens goed geslapen. Ik niet, ik heb over van alles liggen dromen wat niks met de marathon te maken heeft... Verder blijkt ook bijna niemand de afgelopen dagen pasta te hebben gegeten. Ik wel.... zou je daar van gaan dromen??

Op het pleintje achter het Stadhuis is het Koplopersterras al opgebouwd en er heerst een gezellige drukte. Lopers die onrustig heen en weer lopen, en lopers die onderuitgezakt in een stoeltje wachten op de dingen die komen gaan. En Koplopers die niet meelopen maar wel komen kijken! Klasse! Nog even een banaantje wegwerken, rugnummers opspelden en adviezen aanhoren over hoe en wat te drinken. Tegen half 11 staan we met een groepje van een man of 10 op de Coolsingel tussen duizenden andere lopers. Gerrit en ik zijn van plan om gelijk op te lopen. De rest van de groep onder leiding van Sander zijn we al meteen na de Erasmusbrug kwijt. In het gedrang op de Laan op Zuid en de Putselaan is het al een wonder als je met z'n 2en bij elkaar kunt blijven. Wij verkiezen hier de grasbaan tussen de tramrails boven de mierenhoop op de rijweg. Ergens op de Laan op Zuid zie ik Arie Borgstijn nog langs de kant van de weg staan.

Verder is het uitkijken geblazen, een woner dat er geen valpartijen zijn.
Het 5km punt bij metrostation Maashaven passeren we op exact 27:30, dat betekent dat we ruim onder de 5:30/km lopen. Het gaat lekker, maar het moet ook niet sneller. Anderhalve km verder ligt de eerste loper gestrekt langs de kant van de Doklaan.

Precies onder een levensgroot display dat een temperatuur van 32 graden aangeeft....zou het tussen de oren zitten? De Groene Kruisweg is snikheet, ondanks dat het hier mooi groen is. Bij de 10 km staat het klokje op 54:50. Bij de drankpost gaat er een beker water en daarna een beker extran naar binnen. Vervolgens een slok eigen fabrikaat zoutwater, getver, wat smerig is dat, net of je een beker Noordzee naar binnen gooit. Nog maar een beker water er achteraan voor de smaak. Klotsend gaat het verder, meteen een goede les, 3 bekers water is dus te veel! Het geklots gaat gelukkig snel over en intussen lopen we over de Zuiderparkweg. Rechts uiteraard, want iedereen probeert zoveel mogelijk de schaduw te benutten. Voor Ahoi is het afzien, geen schaduw en windstil. Juist hier staan veel mensen langs de kant, kan ook geen pretje zijn.

Het rondje Zuiderpark is een heel eind en uiteindelijk kom je weer op hetzelfde punt op de Zuiderparkweg uit... Bij metrostation Slinge passeren we de 15 km in 1:23. Gerrit gaat over op verstandig lopen. Terwijl ik even rustig langs de drankpost loop komt als een duveltje uit een doosje Ron Hoving voorbij. Even later haak ik aan maar voordat ik kan vragen hoe het gaat ben ik hem al weer kwijt. Onvoorstelbaar hoe dicht alles nog op elkaar zit na 15 km. Het zal vervolgens tot de 38 km duren voordat ik weer een bekende tegenkom (Hakim!). De volgende 5 km gaan lekker. De tunnel onder station Lombardijen leent zich bij uitstek voor technisch lopen: armen laag! Omhoog kost wat meer moeite maar dat komt meer vanwege de hitte. De 20 km komt onverwacht snel, de tijd 1:50:50. Daarna het stuk over de Olympiaweg met drankpost, hier een beker extran, slok zeewater en nog een beker water. Deze keer valt het goed. Dan 200 m verder keren en terug over de halve marathonmat. Even verder moet alles aan de kant voor een ambulance. De 2e die ik tot nu toe heb gezien. Bij het IJsselmondeplein gaat het links de Stadionweg op. Heel verraderlijk want ik heb hier altijd het idee dat je dan zo de Erasmusbrug op gaat. Maar dat is dus nog een heel eind verder en dat is ook nog eens het warmste gedeelte. De oprit naar het Varkenoordse viaduct eist zijn tol. Hier veel wandelende lopers en lopers langs de kant. Hoewel het nog steeds lekker loopt begin ik nu toch wel uit te kijken naar de volgende drankpost. Die ligt hier op een perfecte plaats, net na het viaduct en het 25 km punt (2:18:47). Hier staat iemand heel enthousiast 'koploper' en 'lekker gelopen.nl' te roepen maar waar ik ook kijk, ik zie niemand. Toch bedankt, want het helpt altijd! Op de Laan op Zuid staat iemand met een tuinslang. Goed bedoeld natuurlijk maar ik heb er een pesthekel aan om zo'n plens koud water over me heen te krijgen. Zelfs in Leiden vorig jaar heb ik ze zoveel mogelijk proberen te ontwijken.
Helaas lukt dat ook nu niet, ga je er duidelijk met een grote boog omheen, krijg je nog de volle laag. Dan de Erasmusbrug, of het nu komt door het schitterende gezicht van al die lopers op het brugdek, of de haag van mensen waar je tussendoor gaat, het lijkt vanzelf te gaan. Eenmaal halverwege gaat het ook vanzelf naar beneden, armen laag en lange pas, dit is genieten! Een sponsje pikken op de Schiedamsedijk, en meteen weer de volle laag van zo'n tuinslang, jakkes!
Via Blaak, kubuswoningen en Mariniersweg (hier aanmoedigingen van Cees van Velzen, heeft zijn heuveltraining er speciaal voor afgezegd!) gaat het richting Kralingseplas. Het wisselpunt voor de estafette levert een paar bijna-botsingen op met estafettelopers die zonder op of om te kijken het parcours op rennen. Dat moet toch anders geregeld kunnen worden!
Op de Vondelweg aanmoedigingen van de verzorging terwijl ik even lekker loop te drinken. Bij 30 km (2:47:14) nog maar een zoutwater en extran mixje. Ik begin nu toch wel te merken dat de balans tussen wat ik kan drinken en wat ik verbruik een beetje zoek is. 3 bekertjes water is echt het maximum wat er bij de drankpost in gaat en dan heb ik nog 1 flesje voor 'onderweg'. Maar goed, het loopt nog steeds redelijk soepel en ik voel me prima dus vol goede moed begin ik aan het rondje Bosdreef - Boszoom - Kralingseplaslaan. Aan het eind van de Bosdreef is een extra sponspost en gelukkig neem ik hier een verse spons, de Boszoom ligt vol in de brandende zon en er is hier geen zuchtje wind te bekennen. Over een afstand van een km zie ik zeker 10 lopers langs de kant zitten. Dit is zwaar! Nog een kleine 9 km te gaan... Bij 35 km (3:16:34) veel enthousiast publiek en als ik rechtsaf de Kralingseweg op ga lijkt het ineens weer een stuk makkelijker te gaan. Ergens rond de 37 staat iemand sinaasappelpartjes uit te delen. Lekker, even wat anders dan water en extran!

En dan ineens.... een vrijwilliger die midden op de weg staat en roept: "stop maar met lopen, de marathon is afgelast". Hoezo afgelast? Lopers die elkaar aankijken. Wat nou afgelast en wat nou stoppen? Het bericht komt nu van alle kanten maar het duurt nog een hele tijd voordat het doordringt. Niemand lijkt van plan te zijn om te stoppen met lopen en waarom zou je ook? We moeten toch naar de Coolsingel terug en waarom zou je gaan lopen als het nog lekker gaat? Geleidelijk aan beginnen steeds meer mensen te wandelen en ik merk dat mijn motivatie ook een stuk minder wordt. Wat is wijsheid, toch doorlopen en op je eigen gevoel vertrouwen of het advies opvolgen en gaan wandelen? Als ik rustig doorloop met 6 min/km kom ik nog ruim onder de 4u binnen en dat was toch wel een beetje het doel van dit alles. Aan de andere kant is de lol er wel een beetje vanaf en natuurlijk begint het hier en daar ook pijn te doen. Intussen hoor ik niets anders dan sirenes en er zitten inderdaad wel veel lopers langs de kant. Volgens de berichten is het in het centrum zo warm tussen de gebouwen dat het onverantwoord is om door te gaan. Dan zie ik ineens Hakim. Heeft last van z'n hamstring. We lopen een eindje gelijk op maar in de Boezemstraat ben ik hem weer kwijt. Richting de 40 km komt nu een aantal motoren stapvoets op het parcours rijden. Het is duidelijk dat ze iedereen aan het wandelen proberen te krijgen. En zo lijken we ineens met de wandelvierdaagse bezig te zijn. Het hele marathongevoel is weg. Er wordt wat gepraat, allemaal mensen die elkaar nog nooit gezien hebben. En zo lopen we inmiddels over de Mariniersweg, in de schaduw van de bomen. Hoezo te warm om te lopen? Het is nog minder dan anderhalve km naar de finish, waarom niet gewoon gaan lopen? Een loper uit Deventer gaat mee (heeft net mijn laatste restje zeewater weggeslikt...brrr, je had dat gezicht moeten zien, haha!). Het valt zwaar tegen na anderhalve km wandelen maar eenmaal onder de kubuswoningen door gaat het weer redelijk soepel. Zo, heb ik in ieder geval het gevoel dat ik aan een hardloopwedstrijd mee doe! Het publiek klapt en juicht bij Blaak en eenmaal op de Coolsingel gaat het bijna vanzelf. Dit stuk wil je toch niet wandelen! Eenmaal over de finish (4:13, zelfs 5 minuten sneller dan Terschelling!) bestorm ik eerst de fruitkraampjes. Sinaasappels, banaan, ananas. Heerlijk, dat heb ik onderweg wel gemist. De Deventenaar is nergens te bekennen, ik hoop dat hij het ook heeft gehaald. Ik krijg 3 flessen extran in m'n handen gestopt. Hallo zeg, dat spul komt me mijn oren uit! Vervolgens vind ik Hakim terug bij het Hofplein. Even later een warm onthaal op het Koplopersterras. Schoenen uit en even lekker op de laadklep van de auto zitten. Bekertje soep, flesje water en even rustig bijkomen.
Vervolgens hoor je dan de ervaringen van de andere lopers. Mensen die teruggestuurd zijn, die rechtstreeks naar de Coolsingel zijn gestuurd, gebrek aan water en bekertjes, maar ook verhalen over lekker gelopen. Ik ben blij dat ik hem heb kunnen uitlopen, heb wel een raar gevoel over het verplicht wandelen en begrijp niets van het tekort bij de drankposten!

Tegen iedereen die hem al dan niet heeft kunnen/mogen uitlopen zou ik willen zeggen: wees trots op deze prestatie, in vele opzichten was dit een bijzondere gebeurtenis en zwaarder dan dit zal het niet gauw worden! Verzorging en supporters bedankt, ik hoop dat jullie ook hebben genoten.

Jan Moraal

ps: Het was een grote verrassing om maandagavond om 7 uur alweer zoveel marathonlopers soepel en gemotiveerd bij Uylenburg te zien!

Karin Teunissen

En ik maar blijven volhouden dat warm weer wel lekker is, nou, dat was ook de laatste keer! Het was afzien, je voeten branden haast weg op het asfalt. Normaal ben ik iemand die goed tegen hitte kan en het zelfs wel lekker vind, maar dit....
De start was een hele happening, voor mij de eerste keer op de Coolsingel. Ook de koplopers auto en stand waren super. Daar hadden mensen geen woord teveel over gezegt.

De eerste vijf kilometers waren vooral druk. Tempo zat er niet in, maar daar maakte ik me helemaal niet zo druk om. Stiekem van 5 naar 10 en van 10 naar 15 iets sneller gaan lopen, maar me netjes aan de voorgenomen 5:20 / km gehouden.
En toen gebeurde er iets wat mij niet vaak overkomt, het voelde alsof ik 15 km gelopen had. Dit klopte uiteraard ook wel, maar meestal doet het me nog helemaal niks. Een stapje terug dan maar.

Toen volgen er twee pittige klimmetjes. Eén vlak voor de Kuip en de Erasmus brug. Gelukkig stonden mijn ouders en vriend bij de afdaling van de brug, anders hadden ze zich denk wat zorgen gemaakt. Nu kon ik een brede glimlach tevoorschijn toveren toen ik ze langs de kant zag staan. Maar diep van binnen maakte ik me al een beetje zorgen over het Kralingse bos...
Ik heb samen met mijn afstudeerprofessor gelopen en dat was erg leuk. Hij heeft de marathon ooit in 2:34 gelopen, een echte topper dus. Alleen kampte hij met een kuitblessure, en besloot daardoor het rustig aan te doen (en dus met mij mee te lopen). Hij voelde zijn kuit al na 3 km, maar liep gestaag door.
Hij trok mij een beetje vooruit door het Kralingse bos (van 30 naar 35 km) waar ik het erg zwaar had. Bij 38 km zat hij er doorheen en is ie even gaan wandelen. Ik ben toen doorgegaan en dat kon ie toch niet laten gebeuren en is ie me weer bijgelopen. Dus toen heb ik hem weer gehaast naar de 40 km.
In dat stuk riepen alle vrijwilligers dat de marathon was afgelast en of we wilden gaan wandelen. Er was toch geen tijdsregistratie meer. Maar ik voelde me toen (relatief) redelijk goed en wilde graag finishen!! Samen hebben we de laatste 2 km nog echt genoten.
Omdat bijna iedereen was uitgestapt was het echt mijn eigen race geworden, en iedereen moedige mij aan (er stond KARIN op mijn shirt). Dus dat was heel erg gaaf. Bijna alle bekenden die ik her en der langs het parcours was tegengekomen stonden ook weer bij de laatste km. Van mijn moeder kreeg ik nog zo'n gasballon en ging ik met beide armen in de lucht over de finish, hand in hand met mijn professor.

Rotterdam was vele malen zwaarder voor mij dan Berlijn, maar de finish des te mooier (ik hoefde niet meer verder!!).
Berlijn was technisch heel sterk, Rotterdam emotioneel.

Gelukkig heb ik hem wel helemaal uitgelopen, dit keer in 4:02h. Ik was gelukkig al lang voorbij de tweede keer Erasmus brug toen de marathon daar werd ingekort. Die lus van 12 km heb ik maar mooi even meegepakt.

Ik heb na een dagje thuiszitten weer een heleboel energie gekregen. Ik ga nu trainen voor de ROPArun, daarna zien we wel weer verder.
Maar grote kans dat ik volgend jaar weer op de Coolsingel sta.

Groeten Karin

Fred Vink

Ervaringen bij mijn eerste marathon.

In april 2006 besloot ik na zo'n 25 halve marathons nu eens een hele te gaan lopen. In december begon ik serieus met trainen hiervoor. Na een moeilijke start, gingen de trainingen steeds beter. Ik had mijzelf bedacht dat ik wel binnen de 3.30 uur zou kunnen finishen. De trainingen gaven dan ook aanleiding om deze tijd te rechtvaardigen. Na de 36 km training van een paar weken geleden, had ik zelfs nog over, dus ik dacht: dat moet lukken!

Toen werd het 15 april 2007. De dag begon al lekker warm. We motiveerden elkaar, zo van: nou ja, dit is toch beter dan regen en wind een graad of 3.. en als je maar genoeg drinkt onderweg, dan komt het allemaal wel goed...
Toen begon het. De start ging best goed. Maar ik zag bij 5 km al uitvallers.. vrij snel. Ik kon nog een aardig tempo vasthouden tot een kilometer of 17 à 18 en toen begon het voor mij ook. Steeds langzamer ging het, ik stelde mijn ambities al snel bij tot 3.45 uur. Op het punt van de halve marathon ontmoette ik de man met de hamer. En die sloeg goed raak. Vanaf dat moment was het vechten.

Ik ging bij de drinkposten steeds langer pauzeren en steeds meer drinken. Ik stelde mijn ambities nog maar een keer bij. Ik zou toch nog wel onder de 4.00 uur kunnen lopen? Uiteindelijk was ik tussen de 36 en 37 km, toen een aantal politie-agenten het parcours op kwam met de mededeling dat de wedstrijd was gestopt. Echt waar? Ja, echt waar. Het kleine beetje motivatie dat ik nog had voor een tijd onder de 4.00 uur verdween spontaan.

Uiteindelijk finishte ik in 4.06.04. Natuurlijk wel een PR. En ik had de marathon toch uitgelopen. Ik had het gezien de extreme omstandigheden toch wel aardig gedaan. Maar dat besef groeide pas in de uren daarna. Door opbeurende woorden van mijn trainingsmaatjes en mijn gezin en familie.
Ik heb mij tijdens de wedstrijd vele malen afgevraagd waarom ik dit nou zo graag wilde. En ik wist zeker dat dit mijn eerste en tevens laatste marathon zou zijn. Maar nu begin ik toch al weer te twijfelen. Die 4.06 uur, die moet toch te verbeteren zijn? Ik denk dat ik er toch nog een keer voor ga.

Al met al een unieke ervaring. Een marathon waar nog lang over zal worden nagepraat. Maar ook een goede ervaring.

Fred Vink

Thomas Dijker

Beste mede-lekkergelopenlopers,

De meesten van jullie zullen nog in afwachting zijn van Rotterdam, ik heb inmiddels vandaag, Tweede Paasdag, de marathon van Utrecht er al op zitten.
Mijn eerste marathon, maar dat weerhield mij er (achteraf misschien helaas) niet van plannen te hebben voor een eindtijd: in ieder geval ergens onder de vier uur.

Aangekomen in Utrecht kon het startnummer opgehaald worden in de Jaarbeurs. Het weer was mooi: zon maar niet al te warm, in ieder geval niet in de ochtend. Rustig een beetje wachten tot 10.30 uur, het moment waarop de marathon van start ging.
Het aantal deelnemers was uiteraard flink wat kleiner dan in Rotterdam, maar in het begin zat je nog met flink wat lopers bij elkaar. Gedurende eerst een rondje door Utrecht (echter niet de oude stad) het verstandige advies aangehouden om echt langzaam te starten, en rond kilometer vijf maar eens naar het noodzakelijke tempo om onder de 4 uur uit te komen. En dat voelde heel erg soepel.

Vervolgens kom je een andere loper tegen die met precies dezelfde cadans loopt en met wie het ook nog gezellig kletsen is. Uitstekend zou je zeggen! Op dat moment ging het vooral in de west-richting, langs de Meern naar Harmelen, met wat extra lussen (vanaf Harmelen ging het uiteindelijk direct terug naar Utrecht). Hoewel het soepel liep (ondanks wat tegenwind vanuit het westen), voelde ik toch al iets van stijfheid in mijn bovenbenen, maar ik maakte me nog geen zorgen. Bovendien, als je prima met een ander oploopt, dan wil je niet zo snel afhaken.

Maar dan bij kilometer 25 al, bij de verzorgingspost, leken mijn bovenbenen wel van beton. Nogal acuut. Wat nu, nog 17 km te gaan! Maar één keuze, flink terug in tempo, naar de 6 min/km, en hopen dat de stijfheid er een beetje uitgaat. Maar dat gebeurt niet, het wordt alleen nog maar erger. Dan nog maar verder terug, en extra tijd nemen bij de verzorgingsposten.
Inmiddels wordt je flink voorbijgelopen, maar dat maakt allemaal niets meer uit, ook al kom je richting de zeven minuten en er over heen. Er is nog maar één doel, uitlopen (en dus in ieder geval niet wandelen!).
Rond die tijd begin je ook behoorlijk alleen te lopen: het relatief kleine aantal marathonlopers in Utrecht is dan een nadeel. En ook publiek is er niet beperkt (hoewel er best enthousiaste mensen langs het parcours staan). Maar voor mij maakt dat eigenlijk niet meer uit, de concentratie gaat puur naar het bikkelen. Overigens was een aantal vrienden wel zo aardig me te komen aanmoedigen. Heel geweldig!

Aan het eind zitten er nog een paar kleine klimmetjes, en één langere, een aardige brug op.
Doorzetten, en het geeft energie als je eenmaal boven bent. De echte verlossing voelde ik pas 100 m voor de start. Eindtijd: 4h 17 minuten. Vooraf zou me dit flink teleurgesteld hebben. Achteraf helemaal niet. De tijd zegt bepaald niet alles. En ik voel een enorm respect voor iedereen die een marathon uitloopt! De vermoeidheid is enorm, en de voldaanheid ook.

Geen idee of er voor mij nog een keer een marathon komt, maar een belangrijke persoonlijke les is alleen te lopen, ook al kom je een andere loper of een groep tegen die (op dat moment) identiek loopt. Heeft serieus het risico dat je je over de kop loopt.

Veel plezier en succes bij de marathon van Rotterdam!

Thomas Dijker
A.V. De Koplopers

Tjeerd Daane

Ontspanning voor de marathon.

In de aanloop naar de marathon is het belangrijk om regelmatig te ontspannen. De run-bike-runtraining, die ik tijdens de wintermaanden doe, is afgelopen. Daardoor kon ik weer op de vrijdagavond op de club trainen. Dit keer onder leiding van Victor, omdat de zoon van Aad de Groot met fiets en al in de sloot was gereden. Z'n vader loopt niet in zeven sloten tegelijk, maar De Groot junior moet dit nog leren.

Zaterdag was het in huize Daane aflossing van de wacht. De oudste kleindochter van 4 werd vervangen door die van 3. Dat betekent een forse aanslag op de rustige zaterdagmorgen. Dochterlief, met kleindochter van 3, kleinzoon van 1 en hond van 6, nemen in rap tempo alle ritme over. Slopen even de vitrage in de huiskamer, gooien de bak water van de hond omver, gaan daar in spelen, verschonen, drogen, enz. Dochter weer weg naar huis, kleindochter naar bed, opa op de bank, oma achter de pc. Zo keert de rust weer.

Voor de verdere ontspanning heerlijk een bakkie doen bij Theo (antiek en curiosa, Stationsstraat 100 in Pijnacker), jullie allen welbekend. De snelste opa op de 10 en de halve marathon in Pijnacker en omgeving.
In de zaak trof ik ook Aad van Oosten, jullie wel bekend.
Theo had de hele week al enige stress omdat de telefoon kuren vertoonde. "Tjeerd, wie moet ik daarvoor hebben", zo vroeg Theo mij begin van de week. "Vraag Aad van Oosten en als die het niet weet, kan hij wel adviseren wie je moet hebben" zo adviseerde ik Theo. Dat was maandag. Woensdag belde Theo met het verzoek om de training voor hem af te zeggen bij Klaartje. De telefoon deed het nog niet. Vrijdag was Theo er weer, maar de telefoon liet hem in de steek. Toen zelfs Ben Laros Theo naar Aad van Oosten verwees, legde Theo zijn probleem voor aan Aad van Oosten.

En zo gebeurde het op deze rustige zaterdagmiddag, dat ik een antiquair en een elektriciën samen door een antiekzaak zag hollen op zoek naar telefoondraden, aansluitingen, modem, verdeelstekkers, alarminstalletie, pc-aansluitingen, internet, enz. Bij de eerste verkenning van Aad zag ik de vraagtekenrimpels in zijn voorhoofd steeds dieper worden. Theo bleek een ultramoderne ADSL-installatie van de KPN te hebben aangeschaft. Daar had hij de alarminstallatie, de TV, de PC en twee telefooninstallaties op aangesloten, waarvan één uit de tijd van uitvinder Bell. Hoe kan ook anders bij een antiquair. Het pand aan de Stationsstraat 100 bleek te zijn vergeven van de draden. Bij de deur, midden in de zaak, in de meterkast, in de computerkast, in de huiskamer, in de convectorput en op zolder. En Aad maar onderzoeken en Theo maar uitleggen.
Nadat het zweet bij Theo ruimschoots op het voorhoofd zichtbaar was, had Aad inmiddels de internetaansluiting weer aan de praat en korte tijd later één van de vele telefoons. Theo is het bezit van een mobile telefoon, een telefoon uit de tijd van de oude Bell, een huistelefoon en een aantal gewone telefoons.

Inmiddels was 'onze' schilder Jan Hoekstra op de gezelligheid afgekomen. Hij had twee schilderijen van Theo schoongemaakt en hersteld op zeer professionele wijze. Overigens gaat het gelukkig weer goed met Jan en komt hij binnenkort weer trainen.
In de huiskamer zat Aad boven de convectorput draden te localiseren en weer aan te sluiten op randapparatuur die dateerde van net na de 2e wereldoorlog. En iedere nieuwe verbinding moest natuurlijk getest worden. Zo kon het gebeuren dat Theo met zijn mobiele telefoon zijn vaste telefoonnummer belde en vervolgens met zijn mobiele telefoon aan zijn linkeroor en met de vaste telefoon aan zijn rechteroor zichzelf zat te bellen. "Ha Theo, hoor je wat" was dan de vraag en het antwoord luidde: "Ja Theo, de ontvangst is prima". Wie mij ooit vertelde, dat Theo zichzelf niet kan vermaken, mag met mij nogmaals in gesprek. En laten we niet vergeten, dat onderwijl Wina, de echtgenote van Theo, de gehele antiekzaak deze middag draaiend hield, klanten rondleidde, de verkoop regelde en voor koffie zorgde. 35 jaar zijn ze getrouwd inmiddels.

Gedurende mijn korte verblijf in de Stationsstraat 100, heb ik geen moment aan de marathon van Rotterdam gedacht. En laten we wel zijn, de situatie is niet vreemd. Het gaat nu wel om Theo, maar wie heeft er nog nooit plinten gezaagd, die bij meting te kort of te lang waren, en het drie keer over moest doen. Of bij wie de PC voor de zoveelste keer vast liep omdat hij of zij weer wat verkeerde knoppen had ingedrukt. Welke doe-het-zelver heeft nog nooit op zijn vingers getimmerd?

En wie heeft er nooit twijfels? Ik denk aan Ton Houtepen, die maanden loopt te twijfelen of hij de marathon gaat lopen en nu eindelijk het besluit heeft genomen, om toch te gaan. Of Jan Lansbergen over welk tempo hij gaat lopen, of de twijfelaars over de kleding die ze aanmoeten, of wat ze moeten eten voor de marathon.
Of over de training in de week ervoor. Wel of niet, indien wel, wat doe je dan nog. En om al deze twijfels te kunnen relativeren, moet je ontspannen. En dat lukte mij na deze middagervaringen bijzonder goed.

Ik wil dit verslag afsluiten met felicitaties aan Hakim Ait en Harry Suyker, beiden uit groep 2. Hakim is voor de derde keer vader geworden van een gezonde zoon. En Harry, onze TC voorzitter, die op zaterdag 7 april zijn 25 jarig huwelijks jublileum viert. Fantastisch als je dat beiden in goede gezondheid mag beleven.

Deze dag sluit ik straks af met het voorlezen van 'allemaal katjes' van W.G. van der Hulst voor mijn kleindochter van drie. Die fluistert gegarandeerd daarna in mijn oor: "Opa, ik hou van je". Van de week hoorde ik Frits Barend zeggen, dat hij verliefd was op zijn pas geboren kleinzoon. Ik voel precies wat hij bedoelt.

Wat is het leven soms simpel en mooi.

Tjeerd Daane
groep 4

Inmiddels doen alle telefoons het weer en is Theo ook rustig aan zijn Marathon voorbereiding begonnen. - AAD