De lopers die dit jaar de Roparun hebben gelopen, hebben het door het warme weer zeker niet gemakkelijk gehad.
Een afstand lopen van 533,6 km met 8 lopers is echt geen kleinigheid.
Namens ons allen: Gefeliciteerd met deze prestatie!
Grafisch Lyceum
Team van Taco Boot en Fred Vink
Verslag Roparun 2008 door Fred Vink
Mijn eerste Roparun, ik had er al veel van gehoord. En uit deze verhalen moest ik opmaken dat het de mooiste loop is, die er bestaat. Ik had wel eerder een estafette gedaan, maar nog nooit zo’n lange.
Ikzelf had vooraf gewoon wat zitten rekenen: 530 km gedeeld door 8 lopers, dat is 66 km per persoon. En dat terwijl ik de marathon al heel erg lang vind… maar het is voor het goede doel.
Het Grafisch Lyceum Rotterdam zocht nog een loper en had via lekkergelopen.nl een oproep gedaan, waarop ik had gereageerd. Ik stapte dus vrij laat in het hele voorbereidingscircus. Taco Boot, zes studenten en ik vormden het lopersteam van de school.
We gingen al op de vrijdag richting een camping in de buurt van Parijs, zodat we zaterdag rustig naar het startpunt zouden kunnen gaan. We startten om 16.10 en zouden een tempo van 11,5 km/u aanhouden.
In Parijs was het al een feest en het eerste emotionele moment. Ik behoorde tot de startgroep en was de tweede loper. De eerste shift was een waar feest waarbij we elkaar en andere teams met veel kabaal aanmoedigden en de lol kon niet op.
De tweede shift was de hondenwacht van 0.00 tot 04.00 uur in het pikkedonker. Buiten de andere Ropateams en een prachtige sterrenhemel, was er totaal niets te zien. Wel jammer, want het noord Franse landschap is erg mooi. De slaap begon toe te slaan en we waren al heel wat minder luidruchtig dan tijdens de eerste shift.
De volgende shift was op zondagmorgen, 1e pinksterdag. We kwamen door een klein dorpje, waar net de kerk uitging en het groot feest was. Niet voor ons, maar voor de kinderen die de Heilige Communie hadden gedaan. Het volgende emo-moment, althans voor mij. Nu konden we wél van het prachtige landschap genieten.
De vierde shift was zondagmiddag in de verzengende hitte op de saaie rechte wegen in zuid België. Het was tegelijk ook de langste shift. De Franse en Belgische heuvels begonnen hun tol te eisen en de eerste pijntjes doemden op. Ook de andere lopers van mijn groep voelden zich minder goed en de masseur had zijn handen vol om de groep op de been te houden.
Daarna volgde de zwaarste shift: Antwerpen, midden in de nacht. Het troosteloze haven- en industriegebied, waar geen kip te bekennen was. De vermoeidheid en het slaapgebrek werden nu vergezeld van de man met de hamer. Blaren, een onwillige spier in mijn rechteronderbeen, ik heb het vreselijk zwaar gehad. En mijn hele groep. Groep B zou onze shift overnemen, net voor Ossendrecht, waar het feest zou zijn. Eerlijk gezegd kon me de gedachte aan dat feest op dat moment totaal niet boeien.
Maar in de grensplaats Putte veranderde die gedachte al snel omdat we feestelijk op Nederlandse bodem werden ingehaald. Daarna volgde de overname door ploeg B en wij verplaatsten ons naar het volgende punt. En in Ossendrecht was het écht feest, dat bleek wel. Ik keek er ineens helemaal anders tegenaan.
De volgende morgen was het uitlopen door een ere haag van mensen die applaudisseerden en mooie woorden riepen. Hiervoor doe je het, dan begin je het te begrijpen en de vermoeidheid en de pijn werden naar de achtergrond verbannen.
Daarna Oude Tonge, Barendrecht en tenslotte Rotterdam en de Coolsingel, de finish.
Een fantastische ervaring, we hadden het gehaald en het is een prestatie van allemaal. Niet alleen de lopers, de fietsers, de masseurs en de chauffeurs, maar het hele organiserende team erachter. Eten, drinken, slaapgelegenheid, logistiek, routeverkenningen, voorbereidingen en wat ik allemaal nog vergeet… Dit is hoe een team behoort te werken, de één doet dit, de ander dat. De één kan niet zonder de ander. Maar samen kun je het volbrengen.
En, en dat staat bovenaan, voor mensen die minder geluk hebben dan jijzelf. Zieke mensen. Mijn pijntjes zullen volgende week wel weer weg zijn, maar wat staat die andere mensen te wachten?
Ik ben blij dat ik dit heb gedaan.
Fred Vink
Hogeschool Rotterdam
Team van Rob Schuring
Ja, waar moet je beginnen om iets te zeggen over zo’n speciaal weekend. Het weer was prachtig wel erg heet voor de lopers en fietsers, maar voor de rest van het team is dit natuurlijk prima. Het publiek onderweg was massaal aanwezig en in heel veel dorpen en steden wordt je ontvangen met grootse feesten, echt te gek er zijn plaatsen waar het meer dan 12 uur achter elkaar feest is om elk team wat langskomt even hard te kunnen aanmoedigen je weet niet wat er gebeurt.
Ik mocht zelf in Parijs als eerste loper van start en met een flits start (speciaal voor de foto’s en films, tv en het publiek) was ik met onze startgroep om 18.45 als eerste vertokken voor onze run richting Rotterdam. De eerste twee uur was mega zwaar dwars door Parijs 28 graden omringd door heel veel verkeer uitlaatgassen e.d.. Rond negen uur zakte de zon al wat weg en begon het langzamerhand beter te gaan en hadden we er met zijn vieren een lekker tempo in van zo ongeveer 13,5 per uur niet slecht onder die omstandig heden en begon ik er weer een beetje vertrouwen in te krijgen (had nl. de hele zaterdag tot aan de start met maag en darm problemen in de bus gelegen). Rond half twaalf werden we afgelost voor een rust van ongeveer vier uur. Zo gaat dat de hel reis door elke loop cessie is tussen de 45 en 60 km.
Wat er zo onderweg allemaal gebeurt en wat je meemaakt kan ik uren vertellen. Maar zo als ik al eerder schreef en opvallendste is hel publiek.
Tot aan de zondag avond konden onze twee loopgroepjes ondanks de enorme hitte een tempo van boven de 13 km per uur realiseren, dan komt er een moment dat er bij die en gene de spierpijn, vermoeidheid, blessures en andere ongemakken te voorschijn komen, ik zelf had een dipje het laatste uurtje van onze loopcessie en was erg blij dat ik zondag nacht om 01,00 uur even een pauze had.
Dan komt de laatste dag iedereen heeft op de een of ander wijze problemen spierpijn, blaren dodelijk vermoeid of tussen de oren opgebrand. Ik zelf had relatief weinig last buiten stramme spieren en gevoelige hamstrings na en mijn loop cessie heb ik van af dat moment op karakter gelopen. Elke keer als je weer moet starten weet je niet wat er gebeurt maar als ik dan weer ander teams voor me ziet lopen is het klaar dan zet ik de turbo’s aan en probeer weer zo veel mogelijk teams in te passeren meestal lukt dat vrij goed en is erg lekker voor het moraal.
Dan komt het, het ontvangst op de Coolsingel het lijkt de marathon wel maar dan nog heftiger heel veel vrienden familie bekende en mensen die zich verwant voelen met de Roparun en het doel waar het allemaal natuurlijk om gaat en buiten. Prachtig in een woord, buiten een paar traantjes is alle leed heel snel vergeten en wordt er met zijn alle feest gevierd gelachen en de enorme ervaring doorverteld aan iedereen die het maar horen wil. Met het team wordt er nog even apart op de Hoge School wat gegeten en gedronken en dan gaat iedereen voldaan naar huis om nog even in prive sfeer na te sudderen over een heel enerverend weekend.
Nogmaals iedereen die mij en ons team gesteund heeft enorm bedankt de totalen uitslagen van de inzameling en trekking van de loten laat ik jullie nog horen, mogelijk zijn jullie bereid om volgend jaar weer mee te doen.
Het was top.
Rob en alle leden van mijn team.
Van een van de Landlopers kreeg ik dit verzoek:
OPROEP
Hallo mede-landlopers en andere lopers (via Aad, ik voel me even zo vrij...),
Mijn vraag bestaat uit 2 delen, maar vanwege de eerste vraag heb ik me tot de grotere groep lopers willen richten:
Wie kan en wil ons Roparun-team van het Grafisch Lyceum versterken? we zijn op zoek naar 1 tot 3 extra lopers, omdat onze lopersgroep inmiddels te klein is om succesvol mee te doen.
De Roparun vindt plaats rondom Pinksteren, van 10 t/m 12 mei. De Roparun is de langste non-stop estafetteloop ter wereld: het is een unieke hardloopwedstrijd, met een even uniek doel:
"trachten leven toe te voegen aan de dagen, waar geen dagen meer kunnen worden toegevoegd aan het leven".
Veel informatie over de Roparun is te vinden op www.roparun.nl
Ons team vertrekt echter al vrijdagochtend 9 mei naar een camping in de buurt van Parijs. Vorig jaar werd de loop volbracht in ongeveer 46 uur met een gemiddelde snelheid van 1 km per 5 minuten en we willen natuurlijk liefst een (iets) snellere tijd neerzetten.
Zelf loop ik dit jaar voor het eerst mee, maar als school doen we dat al voor de derde keer.
Een enthousiast team van afstudeerders organiseert onze deelname. Zo doen we ook mee met de CPC halve marathon en de Rijnmondloop en hebben we a.s. dinsdag 18/3 een 4 uurstraining (estafette, compleet met fietsers) in het Rotterdamse Vroesenpark en zondag 20 april een (bijna) echte estafettetraining van Ossendrecht (vlakbij de grens met België) naar Rotterdam. Aanvankelijk hebben zich 22 collega's en vooral studenten zich aangemeld. Omdat verschillenden van hen te licht dachten over een dergelijke prestatie, de voorbereiding daarvoor of geblesseerd raakten, zijn er momenteel nog maar 7 over. Terwijl er minimaal 8 en bij voorkeur 10 (inclusief 2 reserves) lopersgewenst zijn (bij vertrek). Voor meer informatie verwijs ik naar de site van ons roparun-team www.glr-ontheroad.nl
Mocht dit verhaal je aanspreken, dan ben ik uiteraard graag bereid je meer informatie te geven; bel of mail me dan even (zie onder). Mijn tweede vraag heeft te maken met de sponsoring. Hiervoor richt ik me meer tot de landlopers, maar een ieder mag zich natuurlijk vrij voelen om te lezen en te reageren... Zowel ons GLR Roparun-team (zie daarvoor www.glr-ontheroad.nl ) als het doel van de Roparun (bestrijding van kanker) kan sponsoring gebruiken. Waar ik vorige jaren de CPC heb gelopen voor kinderen achter de tralies, een actie van Jubilee Campaign ( www.jubileecampaign.nl/ ) wil ik om verwarring te voorkomen nu het doel van de Roparun, de kankerbestrijding steunen. De site van roparun ( www.roparun.nl ) geeft een indrukwekkende lijst doelen voor 2008.
Hoe dat precies werkt, moet ik nog nagaan, maar ik vind het fijn als jullie daar (zeker met het oog op de CPC) en de komende maand over na willen denken. Mocht je mee willen doen (en/of je bedrijf), laat het me dan even weten, dan zorg ik dat jij (en/of je bedrijf) hierover goede informatie krijgt. Alvast bedankt voor het lezen en nadenken.
Ik hoor graag jullie reacties op mijn beide vragen,
Taco Boot
tacoboot@hotmail.com
