Zondag, 22 augustus
Verslag van 15 augustus (klik op datum)
LEKKER GELOPEN NIEUWS
Mooiste uitspraak van de dag:
Mijn vrouw strijkt zelfs mijn sportkleding!
Van onze correspondent in Delfgauw, vanaf de Rottemeren.
Het contrast kan haast niet groter. Een trainingsloop onder leiding van Jan de Vos van Rijnmond Marathon reizen in de rustieke omgeving van de Rottemeren en de Rotte als voorbereiding op de grootste marathon ter wereld, in een van de drukste steden ter wereld: New York.
40 Sporters voor maximaal 23 km meldden zich even voor 09.30 uur aan de Zevenhuizerplas om te ervaren dat de Rottemeren en omgeving misschien wel net zo veel bruggen heeft als er in New York tijdens de marathon gepasseerd moeten worden. Natuurlijk, er is een verschilletje tussen de Irenebrug en de Queensboro Bridge, maar je moet ze allebei over in dit geval.
Het natuurreservaat Het Koornmolengat waar vanochtend op kousenvoeten doorheen gelopen is, laat zich trouwens ook niet vergelijken met Central Park. Central Park is een belevenis als marathonloper. Vooral omdat dan de finish in zicht is en de natuur door de dan aanwezige mensenmassa naar de achtergrond is verdrongen. Het Koornmolengat daarentegen is rust, groen, vogels en rietkragen.
De tocht rond de Rotte voert door de Zevenhuizer Zoom, de groene strook langs de oostelijke oever van de Rotte, met prachtig zicht op het water van de Rotte. Vergelijk dat eens met bijvoorbeeld the Bronx. Het een is niet mooier dan het ander. Maar anders zeker.
Nog een verschilletje ? In de rietkragen langs de Rotte broeden zangvogels als de Karekiet en de Rietzanger en in het rijke natuurgebied komen wel 75 soorten broedvogels voor. New York zal zo ook zijn gevleugelde diersoorten wel huisvesten. Maar dat beleef je toch anders tussen de McDonalds en op 1st Avenue.
Wat een voorrecht overigens dat je als liefhebbende sporter dat allemaal mag en kan ervaren. In een wereld die zich niet altijd van haar mooiste kant laat zien. Dan moet je wel genieten en word je nooit moe.
Elly Mulder schreef:
‘SPECIALE TRAINING - Komt allen’, stond er op de homepage van de lekkergelopen-site te lezen.
Deze zondag zou Delft en omgeving voor een keer niet onveilig worden gemaakt, maar de dorpjes langs de Rotte. Onveilig? Ja, natuurlijk niet echt onveilig. Het is echter algemeen bekend dat als de zondagochtend groep ’s ochtends aan de dorpjes en de huizen voorbij trekt, men het uitslapen wel kan vergeten. Niet onveilig, omdat er dan geschreeuwd wordt o.i.d., maar gewoon omdat iedereen op zo’n ochtend wel wat te vertellen heeft en dat het nodige geluid met zich meebrengt. De één kletst dan wat meer dan de ander, maar ja iedereen heeft zo zijn specialiteit (zullen we maar zeggen).
Keurig op tijd kwamen we aan bij het vertrekpunt. Daar hebben we een tijdje in een restaurantje/cafeetje gewacht, totdat er meer lopers aankwamen. Ik heb even kort met Paul gesproken, die weliswaar nog in de lappenmand zit, maar wel weer aan het lopen is. In deze tijd kwam Aad nog in gesprek met een dame die onder de indruk was van onze mooie shirts en daar graag meer over wilde weten (leuk hè?!).
Om half 10 vertrok de groep bestaande uit veel lekkergelopen lopers, niet eens allemaal New York-gangers (klasse Harold, Peter en Tineke!) en andere lopers, die ook naar New York gaan. Nou vinden wij allemaal Aad een grote Kanjer (met de grote K). Dat vinden wij omdat hij een fijne vent is, hij zo prettig leiding geeft aan het lekkergelopengebeuren, de drijvende kracht achter de website is en zo aardig over zijn vrouwtje praat. Maar wij vinden dat ook omdat hij in NY zijn 37e marathon gaat lopen. Maar ja, wat blijkt deze ochtend? Je hebt baas boven baas. Er schijnt een man mee te gaan die al 103 marathons heeft gelopen (echt waar!). Ik weet niet of deze man verder over dezelfde positieve eigenschappen van Aad beschikt, dus ik wil hem in dit stadium nog even geen Kanjer noemen (maar het blijft natuurlijk wel knap), maar ik sluit niet uit dat…..
Het voelde wat onwennig; een nieuwe leider die het startsein gaf en allemaal nieuwe gezichten. De warming-up was ook een nieuw fenomeen. Het is wel leuk om te zien hoe ernstig sommige mensen (ik wil geen namen noemen, Ad) daar bij kunnen kijken. Dit geeft een heel andere kijk op medelopers die je toch wekelijks ziet. Natuurlijk misten we ook een aantal mensen. Voor de vrouwen onder ons was het gemis van Sander het grootst, maar ook de andere lopers hebben we gemist. Natuurlijk wil ik niemand overslaan, vandaar dat ik me beperk tot een tweetal voorbeelden; wat te denken van het gemis van Ger en Wim. Deze week niemand die ons opwacht bij elk 5 kilometerpunt met fototoestel en eten en drinken. En ja, ook niet iemand die met overtuiging riep ‘dat we gaan!’. Ad deed nog een dappere poging, maar helaas haalde hij daarbij niet het niveau van Jan.
Toch was het de ochtend ook erg fijn, hoor.
Er stond eigenlijk een rondje van 17 kilometer gepland, maar na wat mailverkeer van Aad en de trainer is dit rondje met 6 kilometer uitgebreid. Zo konden we toch bijna aan de geplande 25 kilometer (van het schema) komen. De route liep alsmaar langs de Rotte (de ene keer zag je het water wat beter dan de andere keer). We kwamen langs schitterende plaatsjes en huizen en kregen ook mooie vergezichten te zien. Leuk, zo’n andere omgeving.
In mijn groepje namen Elly en Peter het voortouw en liepen een heerlijk constant tempo. Zelf liep ik en heel einde naast een Delftse loper, die ik nog niet kende. We hebben gezellig gekletst over van alles en nog wat. Bij de 10 kilometer nam deze mijnheer, waarvan ik de naam nog niet weet, de koppositie van Elly over. Het laatste stuk liep ik naast Peter. Gezellig!
Hieka (en misschien nog wel meer mensen?) liep deze ochtend een PR. Dat zou je niet aan haar zeggen, want zij liep mee alsof ze de laatste jaren niet anders had gedaan (zo gemakkelijk!). Na afloop nog even lekker koffie gedronken en toen weer naar huis. Inmiddels was het middag geworden en was het mooie weer ook voorbij, want het begon te regenen.
Volgende week weer bij Uilenburg; een rustrondje. Is ook wel weer een fijn vooruitzicht..
Paul Meulemans schreef: Rijnmond Marathon training NY
Ik en velen met mij hadden vandaag besloten om langs de Rotte meren te gaan lopen. Een mooi gebied om te lopen. Lekker langs het water, maar met als nadeel dat het wel erg druk is met fietsers (lees: wielrenners) op het parcours. Maar goed ik kan overal wel over zeuren en omdat ik al bekend sta als een zeurpiet zeg ik er vandaag maar eens niets over. Beschouw de vorige zin na de komma maar als niet geschreven.
De start was om 9.30 vanuit het partycentrum de 7-sprong. Na een klein stukje van ongeveer een kilometer werden er op de parkeerplaats wat oefeningen gedaan. De Rijnmond trainer lichtte het parcours wat toe, maar dat ging bij mij het ene oor in en het andere weer uit. Het is tenslotte gewoon een ronde langs het water en dat is vrij eenvoudig. Het was voor mij ook een kleine test vandaag. Als deze test voor 25 km goed zou uitvallen dan komt de Herfstmarathon voor mij in beeld. Ik besloot daarom met het groepje 5.10/km te vertrekken. Een tempo dat ik een half jaar geleden gemakkelijk aankon over dit soort afstanden. Collega loper Michel Beukers (van de Koplopers) vond dat nog niet snel genoeg en liep nog een tandje harder. In mijn goede dagen zou ik niet getwijfeld hebben mee te gaan, maar nu kon ik dat risico niet nemen.
Er werd een groepje van ongeveer 6 lopers gevormd en die eerste kilometers draaide het lekker. Toen nog wel met de wind mee. Die wind veranderde nadat we bij de snelweg 180 graden draaide en dus de wind op de kop kregen. Het idee dat deze windrichting het komende uur zo zou zijn baarde me toen wel zorgen, want ik begon al te merken dat het minder begon te draaien. Opportunistisch versnelde ik nog wel iets samen met 1 van mijn medelopers , maar bij het 10 km punt besloot ik om echt een tandje rustiger te gaan. Het 10 km punt bereikte wij in 51.30. Ik bedankte mijn partner voor de moeite en liet hem verder gaan. De andere lopers van het groepje liepen toen ongeveer 150m achter mij op 1 loper na die een km of 3 eerder op pad was gegaan naar Michel. Al die tijd had ik me afgevraagd waar ik zijn gezicht van kon, maar toen ik achter op zijn shirt keer wist ik het weer, want daar stond: Runnersworld Dream Team 2009. Een 2.50 loper en dus iemand om “U” tegen te zeggen. Die kans had ik niet meer, want hij was inmiddels ver uit beeld verdwenen.
Mijn tocht zou voorlopig verder eenzaam zijn. Nu is bekend dat ik daar niet zo mee zit en ook nu vond ik dat niet erg. Juist als het minder goed gaat loop ik sowieso liever alleen. Het nadeel was nu wel dat ik niet zo goed had geluisterd naar de parcoursbespreking, want ik wist niet precies welke brug er nu genomen moest worden. Op zeker moment kwam er een soort bruggetje en ik twijfelde of ik daar overheen moest. Op dat moment was mijn tempo dramatisch gedaald naar ongeveer 5.45/km en ik vond het niet heel erg om kort te wachten op mijn achtervolgers. Misschien wisten zij het wel hoe de route verder liep. Na een seconde of 30 kwamen de mannen eraan en ik sloot weer aan. Men wist hier min of meer de route verder. Er werd weliswaar getwijfeld, maar gelukkig kwamen we snel aan bij de Irene brug en wisten we dat we goed zaten.
Ik was weer een beetje hersteld en wilde toch nog even zien in hoeverre ik weer terug kon naar die 5.10/km (in dit groepje was het tempo ongeveer 5.30/km). Een kilometer of 2 ging dat opvallend goed, maar toen was het “nekkie eraf”. Ik hoop dat de groepjes die we tegen kwamen het symbool dat ik daarbij maakte niet verkeerd begrepen. Ik was echt niet van plan iemands keel door te snijden, maar dit is nu eenmaal het internationale symbool dat daar bij hoort. (de wielervolgers zullen het ongetwijfeld weten). Over het laatste deel kan ik kort zijn. Ik voelde me hier alsof ik bezig was aan de laatste 5 km op een marathon. Ik kon geen tempo meer houden. Ik heb zelfs 100m moeten wandelen om me vervolgens weer in gang te slepen en me te dwingen tot 5.45/km. Lichtelijk gedesillusioneerd (of zeg maar gerust zwaar gedesillusioneerd) kwam ik weer retour bij het clubhuis de 7-sprong.
Het is duidelijk dat de test negatief is uitgevallen. Ik kan wel willen, maar fysiek is het momenteel niet mogelijk om lange stukken te lopen. Tot 15 km gaat het allemaal wel, maar daarna wordt het snel lastiger. Toen ik thuis mijn HS uitlas was het helemaal duidelijk. Extreem hoog. Vrij snel naar de 150 BPM en tegen de wind in naar de 160 BPM en zelfs stukken daarboven. En met een maximale hartslag van 175 is het dan logisch wat er gebeurd is. De deur voor Etten Leur is bijna gesloten. Ik wacht nog even de onderzoekjes van de cardioloog af. Ik verwacht, net als hij, dat daar niets uitkomt en dus moet ik dan verder gaan zoeken wat er niet goed is met mij. De volgende stap is dan wellicht de sportarts.
Ik hoop dat de rest van de groep wel lekker gelopen heeft, maar daar hoef ik denk ik niet bang voor te zijn. Tot een volgende keer.
Paul Meulemans
Aad van Oosten schreef:
Vandaag eens wat anders dan anders. Lopen met de speciale Rijnmond Marathon training onder leiding van Jan de Vos, een begenadigd trainer (Bij PAC Rotterdam) die al op 26 marathonreizen de lopers heeft begeleid naar het einddoel. Hij weet het altijd leuk te brengen en na zijn woorden lijkt het lopen van een marathon een peuleschil.
Het begon met nieuwsgierig kijken naar de andere lopers en loopsters en het maken van een inschatting van: Wat zou die nou lopen?
Op dit antwoord hoefden we niet lang te wachten, want na de warming-up werd er direct al gesplitst in een paar tempo groepen en zag je direct Paul en nog 2 snelle Koplopers in een groepje vertrekken. Hierna de groep met Peter en Elly B. voorop en daar achteraan de groep met Henk en Annie (later Ad) voorop.
Bij al deze groepen liepen (voor ons) onbekende lopers mee, maar al snel was iedereen op de hoogte van ieders kunnen en toen Margret over een pijnprobleempje tijdens het lopen begon, meldde zich meteen de masseuse (ja het was een vrouw - .... Huisman) van de Rijnmond Marathon groep New York en is er meteen afgesproken dat de behandeling er komende week aan komt.
Voor dat je het dan weet ben je al aardig opgeschoten langs de Rotte en heb je de molens al gezien en keer je bij de Rijksweg om, naar de andere oever. Wind tegen, dat is lekker na al die warme wind in je rug! Gelukkig loop ik altijd achteraan, maar mijn eigen Annie moest/wilde op kop blijven lopen samen met Ad. Laatstgenoemde probeerde zich nog even achteraan te verschuilen, maar van Henk werd hij onverbiddelijk op kop gezet.
Wel waren er veel wielrenners en moest er veel gewaarschuwd worden: "Fietsers achter!" of "Fietsers voor!". Hierbij waren er opvallend veel fietsers achter, die ons passeerden. een stuk verder bleek waarom. Op een groot terras aan de oever van de Rotte zaten deze mannen allemaal, en het waren er echt veel, achter koffie met appelpunt en moedigden ons met volle mond aan om vooral maar door te lopen!
Gelukkig waren we hier voor gekomen en na het passeren van 3 bruggen, want ja je wilt toch 23 km lopen en dan ga je niet eerder terug, gingen we in Terbregge weer terug naar de Zuidelijke oever om vervolgens weer lekker met de wind in de rug terug te lopen naar De Zevensprong. Jan was zo vriendelijk om ons de laatste kilometers privé te begeleiden en ons steeds van water te voorzien. Dat de laatste kilometers zwaarder zijn dan de eerste hoef ik niemand te vertellen. Maar dat er ééntje is met super benen, weet ik nu zeker, het is mijn eigen vrouw Annie. Ze voelt wel (maar dan moet ze erg goed gaan voelen) dat ze gelopen heeft en ik?
Ik heb genoten van jullie warme inbreng, de viering van de verjaardag van Peter, de Haagse kakker (krentenbrood met vulling) uit Pijnacker van Henk en het biertje van Ad.
Daarnaast hoop ik dat ik volgende week ook een gestreken loopshirt mag lopen. Komende week ga ik leren wassen en wie weet leer ik ook nog strijken.
Groeten, Aad
Jan Lansbergen schreef:
Daar sta je dan om even na half acht bij Uylenburg. Alleen, helemaal alleen. Op de dag dat Rijnmond Marathon Reizen een training organiseert ter voorbereiding van New York. Aad heeft nog even een wervelende tekst op de site gezet zodat ook degene die 17 km te weinig vonden toch aan hun trekken zouden komen.
Maar gelukkig daar kwam Carla in haar Ford Ka aangesneld. Even daarna Paula en uit Schipluiden waren Peet en Rosalie aanwezig. Er waren zelfs twee nieuwe gezichten op deze zondagmorgen. Miranda had Natalie zo ver gekregen om ook eens op zondagmorgen te komen lopen. Natalie ken ik al van de Koplopers want daar loopt ze in dezelfde groep als ik. Het andere nieuwe gezicht was van Martin v.d. Helm. Nadat ik kennis gemaakt had met Martin konden we vertrekken. Natuurlijk niet voordat Wim eerst wat foto’s genomen had. Met Sander had ik afgesproken dat hij voorlopig bij de groep zou blijven, misschien tussendoor wat versnellingen maar dat zien we wel. Vorige week had ik een groep van de bekende “tien kleine negertjes”. Stuk voor stuk viel er iemand af. Vandaag was het tegenovergestelde aan de hand. Onderweg pikten we achtereenvolgens Roel, Wenny, Marijke en Ton op. Of de volgorde klopt weet ik niet zo precies meer. Met onze vaste verzorger Wim meegeteld kwam het totaal aantal uit op 20. Niet slecht met zo’n concurrerende loop langs de Rotte.
Na 8 km besloten Miranda en Natalie om te draaien zodat ze totaal 16 km zouden lopen. Verstandig van Natalie die vertelde dat ze een heftige nacht achter de rug had. Ik heb maar niet doorgevraagd.
Voor Paula en Marcia was het vandaag een spannende dag. Voor het eerst zouden ze meer dan 21 km gaan lopen. Ik weet nog van mezelf dat je best wel een beetje gespannen bent of je het wel haalt. Maar lopen in zo’n groep doet wonderen en beiden hebben het met gemak gehaald. Proficiat, geniet lekker na van je pr.
Na 15 km werd het voor Sander en zijn maatjes tijd om iets harder te gaan lopen. Zo ontstonden er twee groepen, een van acht en een van negen personen. Toen Marijke in Den Hoorn afboog richting haar huis waren de groepen helemaal in evenwicht. Toch leuk dat de groep van Sander zo lang bij ons is blijven lopen.
Op de 21 km deden we onze vaste waterpost aan. Wanneer we namelijk ’n rondje ’t Woudt lopen is Corrie, de vrouw van Ton Houtepen, onze vaste waterpost. Voor Wim ook een leuke onderbreking, want hier krijgt hij altijd koffie. Corrie bedankt namens alle lopers. Het was weer goed verzorgd. Natuurlijk wil ik bij deze ook Wim bedanken. Hij fietst toch maar in z’n eentje met al het water door de polders van Den Hoorn en Schipluiden. En je moet er wel voor zorgen dat je op tijd alle bekertjes ingeschonken hebt.
Na 25 km precies kwamen we bij Uylenburg aan en hebben we genoten van een bakkie. Ik heb in ieder geval weer Lekkergelopen vandaag.
Ik ben benieuwd hoe het langs de Rotte was.
Volgende week ben ik er even tussenuit, Ruud is weer terug dus dat gaat goed komen.
Groetjes, Jan Lansbergen
Foto's van Wim
Lekker gelopen?
Vertel het anderen. Niet of wel lekker gelopen, suggesties, verbeteringen? Vertel het mij.
Aad van Oosten
oos@kabelfoon.nl
