Lekker Strandlopen?
Verslag van 4 mei (klik op datum)
Volgende training(en):
Zondag 7 maart
(We lopen elke 1e en 3e zondag van de maand.)
Zo kom je er:
Prins Clausplein rijksweg 4 ri. Amsterdam, afslag Leidschendam ri. Den Haag en Wassenaar.
Sytwendetunnels door. Op de kruising bij de afslag naar de Rijksstraatweg gewoon rechtdoor.
Het viadukt over die over de rijksstraatweg gaat.
Onderaan bij de verkeerslichten rechtsaf.
Weg volgen en aan het eind op de rotonde driekwart rond.
Bij een groot hotel/restaurant links af richting Meijendel.
Op deze splitsing staan sinds kort verkeerslichten.
Deze weg volgen tot rotonde. Driekwart rond.
Deze weg volgen tot op de laatste parkeerplaats nabij De Boerderij.
Hier vertrekken we om 9:00 uur.
de strandtraining van 21 februari
Zondag heb ik eindelijk weer een strandtraining kunnen meemaken! De laatste tijd kwam er weinig van omdat ik in de weekenden meestal op de paraclub in Hilversum verblijf. Jazeker, ook in de winter zijn er idioten die ondanks de kou voor de lol uit vliegtuigjes springen, bekijk dit filmpje maar eens:-)
www.youtube.com/watch?v=tzYizMg4diY
Helaas zijn door de dooi en regen de grasbanen doorweekt en is het vliegveld al weken gesloten. Als alternatief wordt er nu volop gemountainbiked en.... hardgelopen op de hei. Om de strandtraining te kunnen volgen moet ik dus òf zaterdagavond naar huis òf zondagochtend heel vroeg... Zittend rond een knetterend haardvuur valt de keuze dan al gauw op die 2e optie. Om de volgende morgen tot de conclusie te komen dat het wel errug vroeg en errug koud is... Kortom, het werkt gewoon niet. Afgelopen zaterdag dus toch maar 's avonds naar huis gekomen en zodoende was ik zelfs 5 minuten te vroeg bij De Boerderij ;-)
Mistflarden en een koud windje zorgden ervoor dat iedereen tot het laatste moment in hun warme auto'tje bleef zitten. Uiteindelijk bleken 14 topatleten deze kille grijze ochtend te hebben getrotseerd en vol goede moed trekken we de duinen in. Jan Koornneef gaat voor zich zelf: retourtje Katwijk. Elleke is wel gezellig en gaat met ons mee. Heeft de Krokuscross nog in de kuiten maar daar is onderweg weinig van te merken.
Tot mijn grote teleurstelling ontbreekt Marjolein. Die is nog onderweg van haar vakantie in Thailand. Vandaag dus geen strijd op de halve minuten intervalletjes:-( Kees heeft zoonlief zo gek gekregen om een keer mee te trainen en het is al snel duidelijk dat het lopen bij de Breedijkjes in de genen zit.
We lopen in rustig tempo richting Aad de Groot berg. Hier wordt druk gebouwd aan een uitkijktoren. Uit betrouwbare bron heb ik vernomen dat deze op verzoek van Cees wordt gebouwd. In de zomer komt er een parasolletje, strandstoel, verrekijker en koelkastje te staan en gaat Cees ons hiervandaan met een megafoon door Meijendel dirigeren.
Na een snelle warming-up op een winderig plekje met laagovervliegende ganzen gaan we in halve minuten intervallen richting strand. Het zandpad naar beneden is bevroren dus we moeten goed uitkijken om de enkels te sparen. Cees laat ons in 2 minuten intervallen met de wind in de rug richting Wassenaarse Slag lopen. Het strand loopt zwaar. Waar we ook lopen, overal zak je centimeters diep het zachte zand in. Bij het vegen blijkt het tegen de wind in toch best koud te zijn! Uiteindelijk bereiken we de strandopgang waar we in eigen tempo naar boven mogen ploeteren. Terwijl Kees, Pino en ik naar adem lopen te snakken komt Elleke doodleuk aanlopen "lekker hoor, als je rustig naar boven loopt is het helemaal niet zwaar". Nu volgt het mooie stuk duingebied "de Ganzenhoek". De Galloways laten zich vandaag niet zien. Aangekomen op het fietspad mogen we van Cees de pyramide intervallen doen. Naar keuze over het fietspad of over het heuveltje-op-heuveltje-af wandelpad. Na wat getreuzel en wachten op een grote groep Zoetermeerse Roadrunners mogen we gaan. Er wordt hard gelopen, ik ben kennelijk niet de enige die het koud heeft gekregen. Als toetje mogen we tenslotte de blauwe paaltjesroute volgen tot aan... het blauwe bruggetje... Dat is altijd weer verder dan je denkt. En het bruggetje blijkt nog steeds niet blauw te zijn. Maar bij deze is dit dus voortaan de officiële naam ;-)
Nog een klein stukje vlak terrein en we zijn weer bij de parkeerplaats. Ruim 12 km gelopen.
De cooling-down wordt door Elleke verzorgd en die besteedt vandaag extra aandacht aan "de achterste benen". Jazeker, die heb jij ook en je moet ze met zorg behandelen... Cees en Elleke worden bedankt voor deze lekkere training. In De Boerderij brandt de openhaard volop en terwijl we genieten van capucino, chocolademelk en thee schuift ook Jan Koornneef aan. Die is in minder dan 2 uur even op en neer naar Katwijk gerend. Opgewarmd en uitgerust en met een voldaan gevoel gaat ieder daarna huiswaarts. Het was weer een mooie ochtend.
Tot de volgende training!
Jan
Verslag van de strandtraining van 18 oktober
Van onze correspondent uit Suwâld
Sportvrienden,
En zo viel ik met mijn neus in de boter. Mijn schoondochter vierde dit weekend haar verjaardag en vond het prima dat schoonvader 's morgens vroeg naar Meijendel vertrok. Het was toevallig dat de Uijlenburgclub deze zondag aanschoof bij de vaste kern strandlopers. Toen ik achter Kees Breedijk Meijendel inreed, begon de zon volop te schijnen. Een goed teken en dit weer hielden we de gehele training.
Vele oude bekenden hadden zich bij Cees van Velzen gemeld. Het was een goed en gezellig weerzien. Ook fijn dat ik onbekende, voor mij, nieuwe gezichten zag. Dat houdt een groep actief.
Aad van Oosten en Cees van Velzen waren er aan het begin niet uit of er nu 51 of 52 lopers waren. Tijdens de training was het ook te druk om goed te tellen. Al snel riep Jan Lansbergen zijn bekende kreet: "Ja, we gaan". Maar Cees nam het initiatief gelijk van hem over. Er heeft er maar één de leiding en dat is Cees.
Tijdens de eerste inloopminuten moesten we door het mulle zand naar een grote del waar we met z'n allen de warming up konden doen. Cees had moeite om een ieder met zijn stem te bereiken maar het lukte toch redelijk.
In een stralend ochtendzonnetje was het leuk om te zien hoe een ieder zijn jonge of oude lijf opwarmde.
; Ik zag bekende Grohelopers, Landkopers, Koplopers, onbekende lopers, vrije lopers, etc.
Even later achter Cees aan voor het volgende onderdeel. Van Petra HM vernam ik dat 'onze' Victor ziek op bed lag (beterschap jongen). Theo Lupker zit ook al in het gips wegens een voetoperatie. Ik las dat Theo pas weer op zijn knieën was gevallen, gelukkig met goede afloop dus fysiotherapeut Rex, die vanmorgen ook mee liep, kon zich gelukkig alleen richten op het lopen.
Wenny was ook weer van de partij, weer onder haar 'oude' naam, Jan en Elleke (de laatste 1.40 op de halve op haar 50e, jawel een tante om rekening mee te houden). Margret was weer aan het trainen voor een marathon. Ze heeft nu haar zinnen gezet op volgend jaar in New York. Ze zoekt nog een goede oppas voor twee pubers van rond de 11 jaar zodat ze zelf rustig naar de US kan.
Onderweg hoorde ik ook dat er meerdere lopers volgend jaar naar NY willen. Wat te denken van Aad en Annie (!) van Oosten, Henk Koster, Cees en Marjolein van Velzen (het lijkt Cees fantastisch om met zijn dochter een marathon te volbrengen. Voor Marjolein een uitgelezen kans want van Cees begreep ik dat hij haar hierbij financiël ondersteunt. Wat een vader).
Na enkele onderdelen waren we op weg naar het strand met de bekende 30 seconden intervallen. En zoals ik gewend was liep Kees B weer voorop maar dit keer met Paul, die net als Armstrong grote daden laat zien na een ernstige ziekte. Fantastisch om hem zo te zien lopen.
Het strand was geweldig om te lopen, een strak blauwe lucht en gaan met die intervallen richting de Aad de Groottrap. Marieke, Petra in de achterhoede, Paul en Kees vooraan en de rest er tussenin. Telkens even 'vegen' om de groep bij elkaar te houden.
Bij de Aad de Groottrap liet ik zelf als eerste zien hoe het moest. Gewoon in half hoge skipping omhoog, rustig naar beneden en vervolgens voor de tweede keer omhoog en genieten van de verzuring. Even later hingen 51 tot 52 lopers aan de fietsenrekken. Ondanks dat Marjolein erbij was, bleven ze alle heel.
Op het Titus de Koningpad maakte ik kennis met Merdedes, jullie vaste nieuwe scribent. Ik geniet van haar stukjes. Een vrouw belicht het toch weer van een andere kant en heeft weer heel andere invalshoeken. En ook verwacht ik van deze training van Mercedes een verslag, hoewel ik Margret ook hierover hoorde. Welnu, ik zie het wel want er zijn misschien nog wel andere stukjeschrijvers.
Inmiddels was het laatste onderdeel gestart met het vals plat en de beklimming van het duin aan het eind. Bovenop dit duin werd ook de groepsfoto genomen. Dat uitzicht heb je ook in Friesland, wel niet met zicht op zee maar wel kilometers ver.
Na de cooling down werd Cees bedankt voor zijn belangenloze inspanningen en restte de versnaperingen in het bezoekerscentrum van Meijendel. Antoon kwam er achter dat dit toch beter was dan uitslapen op zondagmorgen. Ook kwam ik er achter dat de Grohegroep gek is op bokbier. Daar gaan de calorieën weer. Jammer jongens, jullie zagen er zo strak uit.
Het was een gezonde en gezellige morgen. Jullie mogen begin december dit allemaal weer meemaken. Twee keer in de maand trainen in de duinen en op het strand van Meijendel is geweldig in de marathontraining of wat voor training dan ook. Volgens mijn oude trainer Aad de Groot word je er zelfs een beter mens door.
Laat je dus niet tegenhouden en maak er gebruik van. Zie www.lekkergelopen.nl onder het kopje 'strandlopen'.
Ik heb in ieder geval genoten.
groeten
Tjeerd Daane
Suwâld (Friesland
De strandtraining van 4 oktober.
Grote opkomst vandaag! Meijendel begint zich in herfstkleuren te tooien en dat trekt kennelijk veel mensen richting duinen en strand. In ieder geval 19 fanatieke lopers. Vandaag eens een andere trainer want De Meester is een weekje vakantie vieren. In plaats van Cees hebben we vandaag daarom Kees. Makkelijk die namen, zolang je ze maar niet hoeft te schrijven is er geen verschil. Wel verschil in training, want Kees laat ons eerst maar eens een misleidend rondje om de boerderij lopen. Ik ben in ieder geval al snel het spoor bijster, terwijl ik Meijendel inmiddels toch ook aardig goed ken. Na een kleine 10 minuten duikt de boerderij weer uit het niets op. Ah, zitten we hier! Lekker lang inlopen, gevolgd door een uitgebreide warming-up. Daarna volgen 2 rondjes uit de oude doos: 2 keer rond de Aad de Grootberg. Dat is lang geleden, en we zijn met het inlopen al een keer over die #^@!$%!!#* Aad de Grootberg gekomen. Sorry Aad, niks persoonlijks hoor, maar het is en blijft een rotheuvel. Pino voorop, wat loopt die gozer goed de laatste tijd.
En hier gebeurt iets wat de Grote Meester zelden overkomt: we zijn na 1 rondje een deel van de groep kwijt. Als we bij Cees verdwalen dan verdwalen we met z'n allen op de eindeloze vlakten van Meijendel.... maar nu is de helft spoorloos verdwenen. Terwijl de rest van de groep bij het wildrooster wacht worden de verloren schapen snel weer opgespoord en kan de gehele kudde zich opmaken voor de bekende halve minuten intervallen richting strand. Ik hobbel er een beetje achteraan. Mooi excuus, foto's maken ;-) Tijdens de versnellingen laat Paul weten gisteren de Haagse 10 km in 38 min te hebben gelopen. Nou, daar hoef ik voorlopig niet aan te denken.
Na de fotosessie volgt de afdaling naar het strand waar we worden verwelkomd door een stevige zuid-westen wind en hoog water.
Piramide intervallen richting de bunkers. Terwijl de schuimvlokken vrolijk om ons heen dwarrelen en de voeten centimeters diep in het zware zand wegzakken gaat het zwoegend richting Scheveningen. Wel een prachtige wolkenlucht, voor wie het ziet tenminste want er moet hard gewerkt worden. Margret heeft gisteren ook in Den Haag gelopen. En dan nu weer vrolijk rondrennen op het strand...
Na de laatste interval zijn we nog altijd een paar honderd meter van de trappen vandaan, dat geeft aan dat het niet echt lekker vooruit gaat vandaag. De trap 2 keer, daarna uithangen aan de hekjes. Halverwege het Titus de Koningpad mogen we van Kees nog een keer voluit, die bekende 400 meters naar het fietspad. Uitkijken voor de fietsers, ook die zijn er vandaag in overvloed. Dan volgt nog de versnelling heuveltje-op met als toetje de trap naar de top van het duin. Mooi uitzicht hier, een vogelaar heeft zich hier met telelens opgesteld en wacht op de dingen die komen gaan. Tot nu toe alleen een paar ganzen en een paar verdwaalde spreeuwen....
Terug bij de Boerderij worden we onder deskundige leiding van Jan Koornneef aan een uitgebreide cooling-down onderworpen en wordt Kees bedankt voor de lekkere training.
Over 2 weken is Cees er weer. Dan komt Aad van Oosten met de hele Uylenburg groep lekker zandhappen. Zorg dat je erbij bent!
groeten, Jan
Tjeerd Daane schreef:
Meijendel zondag 7 juni 2009.
Kom je weer eens uit het verre noorden naar Meijendel, word je gelijk geacht het verslag te schrijven. Maar ja, Jan Moraal zat dit weekend elders in Nederland en Mercedes was er niet, dus vooruit maar.
Zoon Auke was zaterdag 30 geworden en lag vanmorgen vroeg nog in coma toen ik al aan het ontbijt zat. Afien snel een beker thee op bed gebracht en vervolgens rap naar Meijendel. Op weg hier naar toe zaten Jan en Elleke al achter me. Jan bleek helaas geblesseerd en beperkte zich tot wandelen. Gelukkig was Meijendel nog steeds gratis toegankelijk.
Om 09.00 uur hadden zich 25 strandlopers verzameld. Onder hen vele bekende gezichten, als mijn eigen oude loopmakker Kees Breedijk, die als vanouds de snelste bleek te zijn. Henk Bodde (groep 3), Marieke, Petra, Wiebe, Joke, Marjolein en nog enkele anderen uit groep 8 (groep 9 bleek ook veranderd te zijn). Elleke uit de wedstrijdgroep, ook enkele gastlopers als collega Peter, Fred en Barbara, een lerares uit Leidseveen. Onthoudt deze naam.
En naast anderen die ik nog niet kende uiteraard ook trainer Cees van Velzen, die enkele weken geleden de weg kwijt was, dat wil zeggen, verdwaald was in Meijendel. Aanvankelijk geloofde ik dit niet, maar Cees kreeg een kleur als vuur toen ik er naar vroeg. Cees beperkte zich deze morgen dan ook tot het vertrouwde parcours.
Om klokslag 09.00 uur vertrokken we met de 25 atleten. Cees leidde ons het bos in waar we de eerste 10 minuten al een pad van uitsluitend mul zand moesten doorploegen. Hierna volgde een warming up in een heuze del, wat, zoals we inmiddels allemaal weten, geen vrouw is van lichte zeden maar een laagte in de duinen.
Na de warming up volgde een snelle loop van 650 meter in heuvelachtig terrein. De bekende 400 meterafstanden van Cees zijn, doordat dochter Marjolein een GPS-apparaat heeft, veranderd in zuivere afstanden, vandaar deze 650 meter die voor de GPS nog 400 meter was.
Hierna volgde de bekende 30-seconden sprint richting het strand over een zeer heuvelachtig schelpenpad. Cees Breedijk bleek nog steeds de snelste te zijn. Hij werd echter op de voet gevolgd door Barbara en Marjolein, jawel, die gaat steeds sneller. Barbera kende ik nog niet, maar dit bleek een hele rappe moeder en lerares te zijn uit Leidseveen. Ik kreeg ze nog zover dat ze lid werd van De Koplopers, maar een verslag schrijven van de training leek haar wel wat (Jan Moraal, houdt haar in ere en nodig Barbara uit om eens een verslag te schrijven.
Het was fantastisch weer waardoor op het strand snel werd gelopen, zowel door de snelsten als ook de 50-ers waaronder Cees, Wiebe, Petra, Fred, Marieke en ik zelf vlogen als jonge honden langs de vloedlijn.
Helaas kwamen we Hare Majesteit deze morgen niet tegen. Misschien sliep ze uit waardoor wij tijdig aan de bekende Aad de Groottrap konden beginnen. Twee keer de 86 treedjes op en neer. Heerlijk voor de verzuring.
Het bekende Titus de Koningpad (Titus waar was je?) werd geslecht waarna het pad naar het duin volgde, met het vals plat als vast onderdeel. Zoevend, puffend, zwetend, proestend, hoestend en hoe dan ook, iedereen kwam boven. En allemaal voldane gezichten.
Hierna even uitblazen, een rustig dribbeltje en stoppen op een splitsing waarbij Cees de lopers voor de keuze stelde, of gelijk door naar de auto's of nog een stukje door het bos. Ik kon niet laten om te vertellen dat ik deze keer het verslag zou schrijven en dat degenen die naar de auto's zouden gaan met naam en toenaam vermeld zouden worden. "Hij doet het echt hoor" hoorde ik er een paar fluisteren. En zo ging de complete groep achter trainer Cees aan door het bos voor de laatste 10 minuten.
Na 1 uur en 40 minuten vond Cees het voldoende en besloten we de training met een cooling down en een kopje koffie, thee, chocolademelk of cappuchino in De Boerderij, waar niet alleen Jan Koornneef maar ook Miranda Mol met kinderen ons opwachtte. Toch even sfeer snuiven van Miranda, want ondanks drie kinderen blijft ze bevangen door het loopvirus.
Na een gezellig samenzijn in de Boerderij ging ieder weer huiswaarts. Zelf kijk ik weer terug op een goed begin van de zondag. En ik denk de andere deelnemers ook.
Tjeerd Daane
Suwâld (Friesland).
Jan Moraal schreef:
De strand-special van 3 mei 2009
Tja, hoe klets ik me hier nou uit? Altijd mooi zonnig weer in Meijendel..... duhhhh, vandaag niet dus. Ach ja, een beetje strandloper laat zich er niet door van de wijs brengen en Uijlenburglopers zijn gewend om in de regen door de kale polders te rennen, dus uiteindelijk kon het 55 lopers er niet van weerhouden om de strijd met de elementen aan te gaan. Na een degelijke warming-up mogen we van Cees in eigen tempo het schelpenpad af rennen tot aan de prullenbak (voor insiders is deze aanwijzing voldoende). Nadat Aad heeft geconstateerd dat we nog steeds met z'n 55en zijn, zetten we in een rustig tempo koers naar het monument op de Waalsdorpervlakte.
Tijd voor een groepsfoto. “Het is veel kleiner dan op televisie” is een veelgehoorde uitspraak. Dat kan wel zijn, maar op mij blijft deze plek grote indruk maken, met of zonder bloemen.
We vervolgen onze route via smalle zandpaadjes (mooi gezicht als je achteraan loopt: een lang lint van kleurig geklede lopers dat heuveltje op, heuveltje af tussen de bomen door kronkelt... klinkt bijna poëtisch). Er volgt weer een stukje in eigen tempo, tot aan het fietspad. Voor mij geen strijd in de voorhoede vandaag, ik loop lekker een eindje met Wim op, en die laat zich al lang niet meer gek maken. Na het passeren van de boswachter gaan we in rustig tempo, over de volle breedte van weg en wandelpad, richting strand.
De weg richting Meijendelse slag wordt met de bekende “halve minuten intervallen” genomen, bij afwezigheid van Elleke (die loopt met Victor’s groepje richting Duinrel) beginnen we uiteraard met een snelle halve minuut. Aad probeert als vliegende fotograaf tevergeefs de snelle kopgroep voor te blijven. Ook Peter komt er achter dat je, al fotograferend, een leuk interval traininkje voor je kiezen krijgt. Bovenop het duin wordt nog even voor de groepsfoto geposeerd en daarna wordt het hele spul losgelaten op het strand. Brrr, beetje regen, harde wind en bijna hoogwater en dus zwaar zand. En Cees laat ons natuurlijk een piramideloop tegen de wind in doen...
Halverwege wordt de groep gesplitst, Cees gaat met een groepje terug en de rest loopt verder richting de Aad de Groot trap. De trap doen we 2 keer en daarna mag er even worden uitgehangen aan de fietsenrekken. Via het Titus de Koningpad, met het laatste stuk in eigen tempo, komen we weer op de weg naar Meijendel uit.
De laatste serieuze krachtsinspanning bestaat uit een versnelling heuvel op en aan het eind de trappen op naar de top van het duin. Het venijn zit ‘m in het laatste stukje van de heuvel, de beloning is het prachtige uitzicht richting Scheveningen. De koude wind maakt dat we hier maar even blijven, in rustig tempo gaan we verder. Nadat de beide groepen zijn herenigd is het nog een klein stukje tot de Boerderij.
Onder leiding van Jan Koornneef wordt op verantwoorde wijze de cooling-down uitgevoerd. Ron laat weten dat we 12 kilometer hebben gelopen en dat is een mooie prestatie. Met vrijwel de gehele groep wordt vervolgens de pannenkoekenboerderij overvallen en kan iedereen onder het genot van koffie, thee en appeltaart nog even nagenieten van een, ondanks het slechte weer, mooie training. Beeld je nu eens in dat hier 9 van de 10 keer de zon schijnt en je wilt nooit meer ergens anders lopen op de zondagmorgen...
Tot over 2 weken dus!
Jan
Goed begin van de zomertijd
Gisteravond dacht ik er even aan om mijn medeloper te herinneren aan de klok die een uur vooruit gezet moest worden. Maar ik waagde het erop, ‘ze weet dat ook wel’. En ja hoor, op de afgesproken tijd staat ze klaar. Hoewel ze zich ook had afgevraagd of het wel goed zou komen. Maar natuurlijk zijn wij, strandlopers, zo enthousiast dat niets in weg staat van onze strandtraining!
Cees kondigt op de parkeerplaats aan dat we het vandaag rustig aan doen. Links en rechts blije gezichten. Maar die twinkelende ogen van Cees maken mij wantrouwig. Ja dat ‘rustig aan’ is bekend. We zullen het zien. We starten in tegengestelde richting. Ron geeft me prima tips wanneer ik zie dat ik de enige ben van groep 8 en het ergste vrees (vanwege hun snelheid reken ik Marjolein, Koen en Margreth niet mee). Een lang stuk de duinen door, eerst maar eens alle heuvels op en af. Dan hebben we dat maar alvast gehad. Hiertoe behoort ook de Aad de Grootberg en opeens ga ik anders nadenken over de naam. Vernoemd naar Aad, zei men. Volgens mij is het gewoon een beschrijving van de berg en was het een toeval dat Aad er toen bij was en die heet de Groot en werd het een verward verhaal. Zoiets dus.
Het is heerlijk weer – een loper reeds met korte broek - en de omgeving prachtig. Na een noodzakelijke veterstrik-stop loopt de rest een stuk op me vooruit. Ik zie dat ze allemaal naar links kijken, maar door de afstand hoor ik niet wat er besproken wordt. Zal wel een hert zijn. Of misschien een zeldzame plant die al bloeiend ook toe is aan lekker voorjaarsweer?
Cees hoort in de duinen de zee al... eh... (de lezer kan hieraan zelf iets toevoegen)
Onder de opwarming en het rekken van de spieren ontstaan allerlei creatieve ideeën over het starten in een niet bij naam te noemen loop volgende week zondag. Ook volgt nog een bijzonder verhaal van het Mysterie van de Verdwenen Tight. Tot 2 keer toe stijgen we naar een uitkijkplek, waar het uitzicht die eindeloze trappen meer dan waard is.
We gaan het strand op bij de trap af die we anders twee keer op en af gaan. Er staat een niet kinderachtig windje. Daarom lopen we niet een serie van 2 minuutjes. Het wordt tegen de wind in een piramide tot 2. De kleur van de duinen aan de rechterzijde is een mengeling van groen, okergeel en bruin en links spelen de golven een leuk spel. Hier krijg ik een helder moment. Mijn stelling van vandaag: lekker lopen = eigen tempo lopen. Op deze manier is die tegenwind heel goed te doen, laat ik me niet gek maken door de voorhoede en ben ik gewoon aan het genieten van het lopen op het strand. Ook Claudia heeft een tempo bedacht waarmee ze zeer in haar nopjes is. Dat mag ook wel na een uitstekende CPC.
In een dribbelpas (of was de opdracht in looppas?) verlaten we door het mulle zand het strand. Op een goed moment stelt Cees voor dat de liefhebbers ook best het paardenpad op kunnen. Iedereen begint meteen te roepen: “Elleke, Jan,..” Maar die zijn er niet en verder is daar geen animo voor. Zodoende gaan we met de hele groep op het gewone pad verder.
Het wordt tijd voor de 5 keer 30. Cees grapt dat het op verzoek is van een van ons. Het is eigenlijk bedoeld om het evenwicht in de groep te houden; Jan loopt namelijk al een uur alleen maar intervallen omdat hij vandaag met fotocamera in de hand plaatjes schiet. Zouden zijn foto’s even aardig zijn als zijn woordelijke creaties?
Met veertien man hebben we 10,3 km in de benen zitten. De boerderij is veel eerder in zicht dan ik verwacht, het zal wel door de zomertijd komen. Kom maar op met de rest van de zondag, ik ben er fit en klaar voor! Lang leve de strandtrainingen van Cees!
Verslag van de strandtraining van 1 maart.
Vandaag was de opkomst weer ouderwets groot. Ongeveer 18 atleten hadden de weg weten te vinden naar Meijendel. Die opkomst heeft dus gewoon met het weer te maken: een vriendelijk zonnetje waarvan je warempel de warmte al een beetje kon voelen. 2 weken geleden was het koud en druilerig en dan zie je dus alleen de die-hards. Vandaag een paar nieuwe gezichten en een paar oude bekenden. zoals mijn beide achter-buurmannen Ton en Marcel. Ton was altijd een trouwe strandloper maar heeft wegens drukte een tijd verstek moeten laten gaan op de zondagmorgen. Marcel stamt nog uit de "Aad de Groot-tijd" en dat is dus lang geleden;-). Marjolein had opnieuw een collega weten over te halen om een keer mee te komen trainen. Ben even zijn naam kwijt maar hij was na afloop erg enthousiast en we zullen hem zeker vaker gaan zien. In ieder geval tijdens de CPC want dat gaat zijn eerste halve marathon worden. Bij deze alvast veel succes gewenst!
Na een korte warming-up, uit de wind en heerlijk in het zonnetje, beginnen we met de halve-minuten-intervalletjes richting Meijendelse slag. De 2e interval loopt meteen uit op een sprintje tegen Marjolein en dan worden voor mij de gevolgen van 2 weken griep en kwakkelen meteen pijnlijk duidelijk: benen die aanvoelen als pap en veel te weinig lucht in de longen. Noodgedwongen toch maar een tandje terug.
Het strand ligt er perfect bij. We doen een piramideloop richting Aad de Groot trap. Het valt me nu op hoeveel lopers er op nieuwe schoenen lopen. Die van mij stonden al 3 weken te glimmen in de gang. Ik had ze voor de halve van Parijs (volgend weekend) willen inlopen maar het is er niet van gekomen. Er wordt flink doorgelopen vandaag, we lopen de trap dan ook ruimschoots voorbij. Cees is vandaag vrijgevig, we mogen zelf bepalen hoe vaak we de trap opgaan. De meesten gaan toch voor 2 keer. Via het Titus de Koningpad rennen we Meijendel weer in waarna we op eigen tempo de heuvel op mogen met aan het eind dat gemene trappetje naar de top van het duin. Het uitzicht schijnt hier erg mooi te zijn. Ik zie er deze keer weinig van want de wereld om me heen draait rondjes. Gelukkig gaat het daarna in rustig tempo richting Boerderij. Of toch niet? Hier linksaf, roept Cees en zo lopen we weer over kronkelige zandpaadjes de vallei van Meijendel in. Even verderop mogen we in eigen tempo via de blauwe paaltjesroute naar het bruggetje over de del. Weer zo'n stukje van "400 meter" waar je je helemaal stuk kunt lopen in het mulle zand. Bij het bruggetje lijkt het er even op dat we Cees kwijt zijn maar die komt even later samen met Rien aanlopen. Zo, de groep is weer compleet. En verder gaat het, maar niet richting Boerderij. We steken de Meijendelseweg over en dan mogen we nog even de rode paaltjesroute volgen. "tot aan het fietspad, ongeveer 400 meter".... We krijgen nog wel de waarschuwing mee dat het laatste stukje erg zwaar is. Bedankt Cees! Na een korte hersteldribbel rest ons dan het fietspad tot aan het parkeerterrein, toch nog een kleine kilometer. Hier wordt de balans opgemaakt: ruim 11 kilometer gelopen. Voor mijn gevoel was het eerder het dubbele...
Voor de zekerheid toch nog even het volgende: de strandtraining van 15 maart gaat dus niet door vanwege de CPC (op 14 maart). Dat hoeft natuurlijk niemand te weerhouden om op eigen gelegenheid een stukje te komen rennen. Overal staan bordjes richting De Boerderij dus echt verdwalen kun je niet!
Succes allemaal bij de CPC en tot de volgende training!
Jan
verslag van de strandtraining van de training van 15 februari.
Jawel, toch nog een verslagje van deze training! Had eigenlijk al de volgende dag geproduceerd zullen worden maar daar kwam helaas een griepvirusje tussendoor. Een echte, dat wel, want het is lang geleden dat het kwik bij mij ruim boven de 40 uitkwam. En 3 dagen achter elkaar. Ook nog. Zeker kou gevat op het strand? Schei uit, daar krijg je geen griep van, maar probeer dat maar eens uit te leggen aan mensen die zelf niet hardlopen en zeker niet op de vroege zondagochtend... Maar goed, verhaaltjes schrijven was vorige week dus even niet aan de orde. Dat gaat vervolgens knagen en dus heb ik alsnog een poging gedaan om iets uit het toetsenbord te toveren.
De zondag begint helemaal niet zo zonnig, onderweg zelfs wat lichte regen en dat leidt dan meteen tot glijpartijtjes op de Meijendelseweg. Gelukkig bereikt iedereen veilig de parkeerplaats. "Iedereen" zijn in dit geval 9 lopers/sters inclusief trainer Cees. Da's weinig voor deze training!
Inlopen doen we vandaag weer eens via een nieuwe route. Eigenlijk is het de uitlooproute maar dan in omgekeerde volgorde. Onderweg wordt de stilte van Meijendel geroemd. Stilte?? ik hoor de hele ochtend een complete bluesband in m'n hoofd spelen. Het Delfts Bluesfestival was weer een groot succes, de cafe's zaten voller dan ooit en daar zal ook wel menig griepvirusje z'n kans gegrepen hebben... Dat brengt het gesprek op muziek maken. Ron Verouden blijkt dat ook niet van huis uit te hebben meegekregen. Ik ben dus niet de enige! Maar hij wil binnenkort gaan zingen, dat is natuurlijk helemaal leuk. Als je het kunt tenminste, want ik wil de mensheid mijn zangkunsten graag besparen. Ook al schijn ik ooit een mooie Sinatra imitatie te hebben weggegeven. Daar kan ik me dus weinig meer van herinneren en dat zal genoeg zeggen over de omstandigheden waaronder eea plaats vond.
Maar goed, we waren aan het lopen! We zijn bij het halve-minuten-intervallen-pad uitgekomen en nee, we gaan hier geen halve-minuten-intervallen doen. Cees wil het vandaag anders. We gaan richting Wassenaarse Slag, en dat doen we volgens het piramide schema. Margret mag met Cees over de weg, de rest wordt geacht de piramide over het wandelpad te lopen. En dat laatste is zwaar, want een piramide loop je gewoonlijk op vlakke ondergrond en niet op zo'n heuveltje-op heuveltje-af paadje. Barbara en Marjolein voorop, nou daar ben je mooi mee als die het tempo gaan bepalen! Na 2 intervallen ga ik toch maar op de weg lopen. Dat loopt trouwens niet veel makkelijker want ook hier zitten hellinkjes in. Na protest van M toch maar weer terug het wandelpad op.
We zijn inmiddels Meijendel uit en we gaan het mooie duingebied Ganzenhoek in. Dit is het mooiste stukje van mijn eigen 10 km trainingsrondje. Staatsbosbeheer laat hier van die enorme Galloways grazen. Vandaag zien we ze niet, wel hun verse uitwerpselen dus ze zijn in de buurt.
Het mulle zandpad naar de duinrand is half bevroren. Lastig lopen dus, want de ene keer sta je op bevroren zand en bij de volgende stap zak je er ver in weg.
Het strand ligt koud en winderig aan onze voeten. Cees besluit tot een gezamenlijk duurloopje naar het Meijendelse slag, dat is dus schuin tegen de wind in... en ruim 2.5 km... Bij elkaar blijven en brede schouders zoeken dus. Na een korte onderbreking halverwege gaan we verder met etappe 2. Nico gaat alleen vooruit. Dimitri volgt, verder blijft de groep bij elkaar. De laatste halve kilometer wil ik toch wel even aanzetten. Barbara gaat mee, we zullen die 2 eens even terugpakken.
Nadat iedereen weer bij de groep is mogen we van Cees op eigen tempo naar boven het slag op. Daarna Meijendel weer in, het paardenpad lonkt en er zijn er ten minste 3 die zich even helemaal uitleven. Dat valt nog tegen trouwens, het zand is hard bevroren en je moet dus goed uitkijken waar je je voeten neerzet. Zo zie je weinig van de mooie omgeving! En mooi is het zeker, op de infiltratieplassen ligt een spiegelglad flinterdun laagje ijs.
Er volgt nog een discussie over de vraag of het duingebied nog wordt gebruikt voor drinkwaterwinning. Dat heb ik vorige week dus even uitgevogeld en het blijkt nog steeds zo te zijn. Er zijn recent nog nieuwe plassen aangelegd. Het water wordt echter niet meer rechtstreeks vanuit de maas de duinen in gepompt maar wordt tegenwoordig eerst voorgezuiverd en gaat dan pas de infiltratieplassen in. Voor de natuur in Meijendel is dat veel beter. Op meer plaatsen zijn het drinkwaterbedrijf en Staatsbosbeheer bezig om de natuur te herstellen want eigenlijk is het hele gebied hartstikke kunstmatig... Leuk om te weten, "ons" trainingsgebied gaat de komende jaren dus nog mooier worden!
We krijgen als toetje van Cees het mooie 10 minutenrondje door de vallei van Meijendel en eindigen op het parkeerterrein met een kleine 12 kilometer in de benen. Een korte cooling-down bij de auto's en dan snel naar huis want echt warm is het hier niet. O ja, er schijnt tegenwoordig betaald te moeten worden voor de toiletten bij De Boerderij. Als hardloper heb je natuurlijk geen geld op zak maar als je belooft dat je terugkomt om te betalen dan mag het... ;-)
Tot 1 maart! (dat is dus volgende week al!)
Verslag van de strandtraining van 1 februari 2009
Mercedes Sweeb schreef:
Onder een strakblauwe lucht.
Met veertien man gaan we er vandaag flink tegenaan. Het is onvoorstelbaar mooi weer, de wind langs het strand later niet meegerekend. Een stralend blauwe lucht. In de duinen is het goed vertoeven. Je zou er zo beschut willen blijven lopen. Maar dit heet strand-training, er zit niets anders op.
Jan en Cees hebben een telepatisch lijntje. Hoe wist Jan anders waar we de spieren oprekten, nadat hij zelf al heen en weer had gelopen? Of was de lokatie hem vooraf ingefluisterd?
Tussen het puffen door begrijp ik dat we de Aad de Grootberg opgaan. Het is een prachtig gezicht vanuit de hekkensluiters: vooraan gaan de lopers moeiteloos, en in een tempo waar ik misselijk van word, vliegend die berg op. Grappenmakers...
We lopen een paadje op dat is geblokkeerd door een laaghangende tak. Zeg maar gerust boomstam. Marjolein heeft er ooit haar naam ingekerfd. Was het 20 jaar geleden? Kees B weet hierdoor onmiddellijk haar leeftijd toen ze leerde schrijven.
We komen ergens sportvelden tegen via een smal trapje neerwaarts. Had Cees gisteravond weer de plattegrond bestudeerd en een nieuwe route bedacht? Welnee, hij wil het trapje in rap tempo naar bóven nemen. Jan telt 79 treden. Hij wordt direct gecorrigeerd door Jan K: ‘Het zijn er maar 78’. Ja, zonder die bovenste tree. Ik geef Jan gelijk, die laatste 15 centimeters moeten immers ook verticaal worden afgelegd en het is toch veel leuker om te zeggen dat je 79... Het valt reuze mee. Zeker als je die andere trap voor ogen hebt. Je weet wel, die trap die je om duistere reden dubbel moet beklimmen.
Het is vanochtend druk in Meijendel. We komen onderweg veel lopers tegen en ook nog een hert. ‘Nog een weekje en dan is ie mals’, roept hij (ik zeg niet wie, omwille van zijn reputatie). Dit verklaart zijn snelheid. Ik neem de volgende keer de DVD van Bambi voor hem mee...
Vlak voor de strandneergang doen we de bekende 5 keer 30. Voor de afwisseling starten we pas ná het paaltje. Een maand verstreken sinds ik er voor de laatste keer bij was, en nog steeds zijn vijf keer 30 in de praktijk zes. Je zou zeggen dat Koplopers kunnen tellen. Ik bedenk maar dat dit het onderdeel ‘mentale training’ is.
Op zee liggen een aantal zonboten. Wat dat zijn? Vanwege die bonus 30-seconden-snel ben ik niet in staat om Kees F te vragen wat hij bedoelt.
Op de eerste helft in noordelijke richting hebben we op het strand een windje tegen. Ik had toch de weersverwachting bekeken vanmorgen? Daar geen sprake van windkracht Een Heleboel! Het tweede deel terug gaat beter, hoewel ik even niet oplet. Ik volg Elleke braaf, die het aftellen blijkbaar overneemt van Kees B. Maar ze zit gewoon met ons te dollen. Barbara gaat ook vandaag goed mee met de snelle jongens en meisjes voorin.
In dribbelpas van het strand af omhoog. Cees is klaarwakker, want hij roept de dames streng tot orde die al in wandeltempo voorbij die denkbeeldige startlijn zijn.
We schieten aardig op. Maar voor een drukbezette loper niet snel genoeg. Ik spoor hem aan dan wat sneller te gaan. ‘Ja, maar de achterste bepaalt het tempo’, zegt hij. ‘Dan moet je achterin gaan lopen’, antwoord ik. Dat was naar zijn smaak teveel vrouwenlogica... ik begrijp hem niet...
13,5 kilometer! En dat zonder dubieuze omwegen vlak voor het eindpunt. Het was een pittige training. Volgens plan zou dit een training voor groep 8 zijn, maar lijkt wel eentje voor groep 3. Men is wat in de war, ik noem geen namen. Het is dezelfde met die wijsheid van 5 keer 30. Het enige voordeel is dat ik me niet langer bezwaard hoef te voelen om ook eens naar een zogenaamde groep 3 training te komen.
We waren wel mooi met een delegatie van 6 uit groep 8! En we konden het best goed bijhouden. Zelfs Cees vond het een schouderklopje waard. Dus: lopers van groep 8, vooral komen. Je ziet hoeveel energie ik overhoud om die uitermate boeiende opmerkingen van mijn medelopers te onthouden. Tegen Jan E zeg ik: volgende keer gewoon je sportkleding achterin de bak gooien en meelopen. Je kan toch niet in een superwarme winterjas op je gympen lachend in Meijendel rondstappen terwijl de rest hard zijn best doet in de kou?
Ik voel me na afloop voldaan met mijn kop thee in aangenaam gezelschap met nog meer leuke verhalen.
Verslagen van de strandtraining van 4 januari 2009
Mercedes Sweeb schreef:
Vanuit de achterhoede.
Jan zou ‘vandaag’ niet opnieuw schrijven over de strandtraining. Ik had al een paar keer leuke loopverhalen gelezen van ene Jan, maar wist nog geen gezicht bij de naam. Ik had het eerder aan een andere frequente strandtrainingloper (strandloper is iets anders, dat zou ik later op de ochtend leren) gevraagd die er deze keer niet was. Die bleek Kees te heten.
Na de stevige strandtraining zat ik in de boerderij achter een kopje thee al in goed gezelschap toen Elleke en de twee heren aanschoven. Mijn eerste vraag was wie van hen de schrijver was. De ene wees naar de andere, die het op zijn beurt waarschijnlijk jammer vond dat hij niet langer in cognito was. Hij vertelde er wel bij dat de bedoeling was om de pen te laten rouleren. Dat hij vandaag niet zou schrijven, kon ook betekenen dat hij mórgen achter zijn pc zou kruipen. In feite konden we dus nog steeds niet vrijuit bijpraten. Schijnbaar moet je erg op je woorden letten als Jan De Schrijver in de buurt is. Voor je het doorhebt lees je iets over jezelf op deze site of in het Kopstuk. Vooralsnog een mooie gelegenheid om eens vanuit de achterhoede te vertellen. Zeker nu uit de voorhoede geen verhaal zou komen, misschien. Zodoende geheel onvoorbereid wat krabbels uit mijn toetsenbord, gestript van statistieken (wie, hoeveel, waar vandaan etc) en geografische of afgeleide namen (Waalsvlakte? Aad de Groot trap?).
Voor aanvang van de training was het vrij windstil op het parkeerterrein. Daar nog wel ja. Bekende gezichten van binnen en buiten de Koplopers, de harde kern weer paraat. Eerst werden nieuwjaarswensen uitgesproken. Het werd 1 over 9, tijd om te gaan. Al meteen namen we een teveel aantal heuvels, waar het wel genieten was van de afwisselende paadjes en hoogtes. Maar weer veel te hard van start. ‘Ik zal de prijs betalen, later, straks, o daar is het al! Dat gaat ook snel...’ Ik zag de rest van de groep steeds harder lopen en ik hapte naar adem. In dit geval enigszins blij om te zeggen dat het nu kwam omdat ik snip-snipper-snipst verkouden was met ongeveer de helft van mijn stembanden in werking.
Zo goed als Cees de paadjes hier kent, zo slecht wist ik waar ik was. Niet zo gek is dat, Cees loopt er al 12 jaar en sinds kind al wandelend in Meijendel. Af en toe kreeg ik wel een herkenning en zelfs een herinnering van een vorige keer op die bewuste plek dat ik juist heel goed of heel zwaar liep. Die strandtrainingen blijven, al was het maar in flarden, toch hangen.
Na een tijdje (ik zei het al, de statistieken achterwege latend vanwege de spontane schrijfactie) volgde een leuke vijf keer dertig seconden. Volgens mij smokkelde Cees er toch een zesde maal in. Echt iets voor hem... En we startten zowaar met de eerste versnelling, zelfs nu Elleke erbij was.
Op het eerste stuk strand stond een straffe wind. En in die belachelijke wind stond drie keer twee minuten op het programma. Maar keek je naar rechts dan zag je de prachtige zee met mooie ruige golven. Je begrijpt het: de rest van de groep was ontieglijk ver voor me en hoe zeer ik ook wilde, het door verkoudheid gevelde lijf ging echt niet sneller. Er was er een die medelijden met me had en zo galant om steeds te stofzuigen en te wijzen op de strandlopers. Grappige kleine vogeltjes die wel leken te zweven boven het zachte doordrenkte strandzand. ‘Als je dan niet hard kan, geniet dan tenminste van de omgeving...’ Ja, ja... Opgelucht was ik om te merken dat ik niet de enige was die het zwaar had. Er werden brede ruggen gezocht om uit de wind te staan. Ook werd gezegd dat je na terugkeer met gegronde reden de rest van de zondagmiddag met een boek en kop koffie op de bank mocht hangen. Ik begin mijn medelopers er bijna van te verdenken dat dat de enige reden is voor deze strandtraining: een goed excuus om thuis Niets meer te hoeven doen op zondagmiddag!
Op de terugweg op het strand volgde een halve piramide. Marry was zo sportief om met me mee te lopen in de achterhoede en zei nog iets over de pootjes van die strandlopers en dat die het niet koud hadden. ‘Ze zijn ervoor gemaakt’, zei ik. ‘Ik ben gemaakt om onder een palmboom te zijn bij 35 graden’. In elk geval hadden we nu de wind in de rug.
Nadat we het stukje over het strand hadden gelopen, gevolgd door een stukje in looppas omhoog het mulle zand, klonk van Claudia een zucht van verlichting ‘Zo, nu nog maar de helft!’. Of was dit een bemoediging naar mij toe?
Elleke wilde op de terugweg naar de boerderij graag het paardenpad op. Met die snelle lopers uit de voorhoede aan haar zijde ging ze met veel gemak het mulle zand door. Onderweg raakte ze er wel wat kwijt, niet iedereen liep het hele paardenpad uit. En terecht natuurlijk.
Bijna bij het eindpunt aangekomen, zo’n tien minuten nog te gaan, probeerde Cees me nog af te romen. ‘Als je hier linksaf gaat loop je zó naar de boerderij’. Nog maar tien minuten in uitlooptempo, ik liet me natuurlijk niet kennen! Ik ging mee. Medelijden was het wellicht dat ik halverwege het uitlopen voorop mocht lopen? Bij de korte coolingdown wist iemand te melden dat we 10 km en xxx meter (ja, die statistieken hè) hadden gelopen. Mooi!
Met die verkoudheid, blaffende hoest en halve stem had ik ook gewoon thuis kunnen blijven. Maar inmiddels weet ik beter en beaam van harte: de strandtraining is verslavend. Ik kan het niet laten. Ook niet om de aangename afsluiting van de ochtend: aan de koffietafel werden in klein gezelschap leuke verhalen uitgewisseld. Plannen voor 2009 werden op tafel gegooid, tips werden gegeven onder het genot van lekkere choco, thee en capu. Tot de volgende keer, met als vanouds vast weer een verhaal uit de voorhoede!
Mercedes
Jan Moraal schreef:
De eerste Meijendeltraining in het nieuwe jaar!
De opkomst is vandaag groter dan ik had verwacht. De weersverwachtingen zagen er immers niet bepaald positief uit: kans op regen, sneeuw en ijzel. Ik had de "noodscenario's" al klaarliggen: is het glad, dan ga ik naar de Uylenburg voor een 18km rondje met Aad van Oosten. Vriest het nog steeds: dan bind ik de (nieuwe) ijzers onder en laat ik het lopen voor wat het is. Regent het: dan blijf ik lekker thuis. Niets van dat alles dus, het vriest niet (de enige link met vriezen is vandaag dat 'opa' Aad de Vries voor het eerst sinds lange tijd weer mee loopt) en het is gewoon droog en buienradar voorziet pas in de middag buien boven Zuid-Holland. In Meijendel lopen we na een korte warming-up via een nieuwe route door de duinen. Pas als we bij het bruggetje over de del uitkomen weet ik weer waar we zijn. Hoe verzint Cees toch telkens weer een andere route?
We volgen de blauwe paaltjesroute tot aan de Aad de Grootberg. Iemand merkt op dat ze niet voorop wil lopen omdat ze de route niet kent. Ehh, hoe zou je de blauwe paaltjesroute kunnen herkennen? Juist... Jammer dat steeds minder mensen dergelijke opmerkingen durven te maken in mijn aanwezigheid. Daarom zal ik in de verslagen bij dit soort gelegenheden maar geen namen meer noemen;-). Na de beklimming van de Aad de Grootberg, (ha, dat is lang geleden!) gaat het richting het schelpenpad waar zoals altijd de halve-minuten-intervallen gelopen gaan worden. Op verzoek (...) beginnen we met een snelle halve minuut. Want, zo is de achterliggende gedachte, dan kunnen we 1 snelle interval extra lopen. Kijk, dat is de juiste instelling. Maar waarom er dan aan het eind zo gemopperd wordt als we er nog 1 doen....???
Aan zee is het koud en winderig. Toch even naar beneden. Daar is het nog kouder en we zakken ver weg in het zachte zand. Hoopvolle blikken als Cees een aangepast programma aankondigt. Stilte en ontzetting als dit blijkt te zijn: 3 keer 2 minuten snel tegen de wind in richting Scheveningen en een halve pyramideloop terug. Het loopt zwaar vandaag maar je moet toch een keer van de oliebollen en champagne af zien te komen, dus vooruit dan maar.
Bij afwezigheid van Kees Breedijk kan ik ook eens voorop lopen zonder helemaal stuk te gaan. De halve pyramide terug loopt een stuk lekkerder, wind schuin achter!
De strandopgang wordt in dribbelpas genomen en na een kort moment van herstel gaan we langs het schelpenpad terug, Meijendel in. Het paardenpad blijft een leuke uitdaging en Jan en Elleke lopen dit schijnbaar moeiteloos tot het einde toe uit, nog net niet briesend en schuimbekkend. Hoewel, waar komen die witte vlekken op je broek dan vandaan? Goed hoor, in hou het halverwege voor gezien.
Als toetje laat Cees ons nog een laatste rondje van 10 minuten door de bossen crossen. Wie niet mee wil kan ook rechtstreeks naar de Boerderij teruglopen maar volgens mij gaat iedereen mee en het tempo dat de dames mogen bepalen liegt er niet om.
Terug bij de parkeerplaats meldt Ron een dikke 11 km op zijn klokje.
Het ging weer lekker vandaag. Na afloop wordt er nog even gezellig koffie, thee en chocolademelk gedronken bij de Boerderij. Helaas rust op dit laatste deel censuur, dus daar kan ik niks over vermelden. Nieuwsgierig? Ha, zorg de volgende keer maar dat je er zelf bij bent, het is altijd de moeite waard.
Volgende training over 2 weken, zorg dat je er bent. Het blijkt maar weer: in Meijendel is het weer altijd beter dan ze voorspellen.
groeten, Jan
Jan Moraal schreef:
Het kan soms raar "lopen"...
Vandaag ben ik eens op tijd.... op tijd van huis, sta ik op tijd bij Catelijne voor de deur... en zijn we op tijd onderweg richting Meijendel. Dat gaat goed vandaag! Tot de afslag Leidschendam tenminste, want die is afgesloten. Nu kun je natuurlijk toch de afslag nemen (dat was achteraf beter geweest) maar er staat politie en het is niet helemaal duidelijk waar het probleem zit. Dan maar doorrijden richting Leiden. Dat is wel een stukje om, maar via Voorschoten en Wassenaar kom je er uiteindelijk ook. Bovendien zullen er wel meer zijn die omrijden dus dat komt wel goed. Denken wij...
Bij station Voorschoten blijken ze uitgerekend vandaag tussen half 9 en 9 een hoogspanningskabel te moeten vervangen! Keurig geel bordje, zondag 7 december verkeershinder etc... Duurt ongeveer een kwartiertje, zo weet de verkeersregelaar te melden en ook dat klopt precies. En zo staan wij dus om 9:30u bij De Boerderij. Bekende auto's maar uiteraard geen bekende lopers. Wel een clubje van 9 afgetrainde atleten die net uit de auto stappen en zich opmaken voor een heuveltraininkje.
Maar eens vragen wat ze van plan zijn en of we wellicht mee kunnen. Dat blijkt geen enkel probleem, het gezelschap is van de Zoetermeerse Roadrunners en we zijn van harte welkom. Sport verbroedert! We gaan meteen aan de slag en al snel wordt duidelijk dat dit de "off the road" afdeling van de Roadrunners is. Wil Cees van Velzen nog wel eens een stukje fietspad nemen, hier gaat het meteen het mulle zand in en onze voorloper Jan kiest de kleinste zandpaadjes uit. Na een korte maar intensieve warming up neemt trainer Sjors het over en we gaan in stevig tempo verder over kronkelpaadjes en duintjes. Voor Catelijne is het de eerste heuveltraining en ze wordt dus meteen in het diepe gegooid. De training speelt zich grotendeels af in het gebied tussen de Boerderij en de Vlakte van Waalsdorp. Hier komen wij niet vaak, leuk om weer eens heel ander terrein te lopen. We verlaten het duingebied via de "Cees van Velzen trap" (jaja, punt van herkenning!) en over het sportcomplex van groen-geel komen we via het fraaie Landgoed Voorlinden weer bij de duinrand uit. Hier moet een natuurlijke hindernis genomen worden in de vorm van een reusachtige boom die over het water ligt. Je mag ook over het bruggetje. Wij koplopers laten ons natuurlijk niet kennen en gaan voor het boompje. Het is nu tijd voor de Zoetermeerse versie van het "rondje Aad de Grootberg", maar dan ongeveer 4 keer zo hoog en met een gevaarlijk stijle afdaling aan het eind. Volgens Sjors is dit het grootste hoogteverschil in Meijendel. Ik geloof hem... Mannen 4 keer, dames 2 keer en oppassen met afdalen! Een gat in het hekwerk brengt ons terug op de vlakte van Waalsdorp en via wat leuke klimmetjes gaat het nu terug richting Boerderij waar we rond 11u aankomen. 12 km in de benen, Catelijne loopt hier zomaar even een afstands-pr, en dat op zo'n zwaar parcours. Klasse hoor! Met de voltallige ploeg wordt er vervolgens, onder het genot van koffie, mintthee, bier, cola en zelf meegebrachte gevulde speculaas, nog lang nagekletst in De Boerderij.
Natuurlijk is het jammer dat we de training van Cees zijn misgelopen. Het is echter ook een leuke ervaring om een keer bij een andere groep te gast te zijn.
Groeten, enehh, de volgende keer lopen we weer bij jou hoor, Cees!
Jan
ps: handig om te weten als je een keer te laat bent (ahum, moet je horen wie het zegt...): de Roadrunners trainen hier elke zondag vanaf ca 9:30u. Het tempo ligt behoorlijk hoog, er wordt vrijwel aaneengesloten gelopen en na afloop wordt er gezellig nagekletst rond de openhaard.
Jan Moraal schreef:
De strandtraining van 16 november
Een grijze lucht vanmorgen boven Meijendel. Onderweg zelfs een paar spatjes regen op de voorruit. Dat zijn we niet gewend van deze zondagochtendtrainingen... maar, gelukkig hebben wij ons eigen zonnetje in de vorm van Elleke die vandaag in haar eentje de dames vertegenwoordigt. Hallo!!! waar was de rest vandaag? Ga me niet vertellen dat jullie allemaal die 7 heuvelen aan het bedwingen waren he?
De opkomst bij de mannen is beter geregeld en zo staat er om 9 uur een groepje van 13 lopers te trappelen van ongeduld... en te wachten op nummer 14 die meestal net op tijd is maar deze keer toch echt te laat. Ik noem geen namen want ik praat niet graag over mezelf, ahum. Wel fijn dat jullie hebben gewacht want in dit uitgestrekte gebied is het zoeken naar een speld in een hooiberg.
Het gaat hard vandaag. Ik denk eerst dat het aan mij ligt maar gelukkig heeft iedereen er last van. Meestal spaart Cees ons tot de 30 seconden intervallen maar daar hoeven we vandaag niet mee aan te komen. Via een mij onbekend paadje komen we bij een leuk trapje naar de sportvelden. 79 treden naar beneden en daarna diezelfde 79 treden weer omhoog. Jawel, zo kom je nog eens ergens. Het trapje is op veler verzoek bij deze benoemd tot “Cees van Velzen trap”.
Een opmerkelijke prestatie vandaag van Arnoud, door Jan en Elleke gek gemaakt om een keer mee te gaan en tot de laatste meters van deze pittige training goed meekomend. En dit is wel even wat anders dan de rondjes Dobbeplas die hij sinds kort loopt. Knap hoor, die gaan we vaker zien.
Ook vermeldenswaardig is onze nestor Ron Verouden, die vorige week eventjes de halve van Monster liep in 1:54. En dat is dus inclusief 8 km strand, tegen de wind in. En dan vandaag weer vrolijk meelopen alsof er niets aan de hand is. Ja, het voelt nog een beetje stijfjes...zegt ‘ie dan.
Als er zo hard gewerkt wordt gaat de meeste zuurstof natuurlijk direct naar de beenspieren en komt de grijze massa soms een beetje te kort. Dit leidt dan tot vreemde waarnemingen bij de zwoegende loper, zoals overal vossen menen te zien, discussies over de kleur van groene prullenbakken en zelfs het zien van besneeuwde bergtoppen aan de westelijke horizon.... Een ander bekend verschijnsel is het gevoel voor afstand: de ene 400 meter lijkt langer dan de andere. Het schijnt geen kwaad te kunnen...
Op het strand worden we gematst met slechts een halve piramide. En dat is dus niet de onderkant of de bovenkant, maar tegen de wind in met intervallen van ½, 1, 1½ en 2 minuten en daarna in eigen tempo weer terug. Teruglopend naar de Boerderij worden we door een paar wandelaars nog even voor “stakkers” uitgemaakt, maar eenmaal terug bij het parkeerterrein zie ik alleen maar voldane gezichten.
Een kop koffie, al dan niet met appeltaart, bij de boerderij is vervolgens de beloning.
Het is hier een gezellige boel, allemaal hardlopers. Zodra de Roadrunners uit Zoetermeer met water beginnen te gooien vinden wij het mooi geweest. Op naar huis, een warme douche en de rest van de dag nagenieten van weer een lekkere training.
Tot de volgende keer, hou de site in de gaten want voor 30 november is een extra training gepland.
Jan
(Al eerder op de site. Datum......?)
Het was vandaag weer ouderwets genieten bij Meijendel. Met het mooiste weer van de wereld (nou ja, voor oktober dan...), de bomen in herfstkleuren, 12 enthousiaste lopers en loopsters en een fanatieke trainer. En dat laatste hebben we geweten want het ging meteen al in hoog tempo de duinen in. De gebruikelijke warming-up plek werd voor de gelegenheid voorbij gelopen hetgeen in de groep meteen al voor de nodige verwarring zorgde. Cees wist een beter plekje waar we lekker uit de wind konden staan. Goed en wel opgewarmd mochten we meteen aan de eerste krachtmeting beginnen, op eigen tempo en het was maar 425m. Normaal is alles hier 400m dus als Cees er zelf al 25m extra van maakt dan weet de doorgewinterde Meijendelloper wat hem te wachten staat....
Ik had meteen al spijt van mijn wintertenue, zag bijna alleen maar korte broeken en shirtjes om me heen en had notabene zelf op de site gezet dat het mooi weer zou worden! Toch leek het daar vanmorgen vroeg in Delfgauw niet op maar hier in de luwte van de duinen was het zweten geblazen. En denk niet dat we tijd kregen om uit te rusten want we mochten meteen weer verder over het fietspad. Weer eigen tempo tot het einde van het pad.
Verder kriskras door de duinen, totdat op het laatst niemand meer precies wist waar we eigenlijk waren. Dat bracht bij menigeen herinneringen naar boven over het legendarische richtingsgevoel van een oud politieman uit Pijnacker.... Volgens Cees zaten we slechts 300m van de boerderij vandaan. Hij zal het wel weten, heeft volgens mij een plattegrond van Meijendel boven z'n bed hangen. Eenmaal op de vertrouwde route richting het strand kwamen al snel de bekende halve minuten intervallen aan de beurt. Op verzoek van Elleke begonnen we natuurlijk met een halve minuut rustig. Er werd hard gelopen! Een keer stoppen om mijn veters te strikken was genoeg om de hele groep kwijt te raken en pas bij het strand lukte het om weer aan te haken. In 1 moeite door gingen we over het mulle pad naar beneden, het strand op waar we door een stevig briesje uit het zuid-westen werden verwelkomd. Cees stelde een halve piramideloop voor: richting Scheveningen met intervallen en dan in 1 keer in eigen tempo terug. Het was hard werken tegen de wind, alleen Kees Breedijk leek er zoals gewoonlijk weinig last van te hebben. Marcel, Jan Koornneef en ik hebben verder maar geen moeite meer gedaan om hem bij te houden. Er werd door iedereen vandaag hard gewerkt getuige het feit dat de groep dicht bij elkaar bleef. De inzet van Wiebe mag hier niet onvermeld blijven: iedere interval ging hij er weer vol tegenaan! Terug ging natuurlijk een stuk makkelijker, wind in de rug en laat die benen maar gaan!
Als toegift nog even het mulle pad op naar boven en daarmee was het onderdeel 'strand' ook weer afgerond. Vandaag geen zeehonden (er schijnt er de vorige keer 1 te zijn gesignaleerd!) en ook geen koninklijk hoefgetrappel. Terug naar de Boerderij liet Cees ons nog even de blauwe paaltjes route nemen, waarna we via het bekende bruggetje over de del uiteindelijk na 1 uur en 35 minuten bij het informatiebord konden gaan rekken, strekken en hekje-hangen.
Het prachtige weer vroeg natuurlijk om een bezoek aan het terras van de pannenkoekenboerderij. De blote benen van Jan en Marcel zorgden ervoor dat het terras vervolgens in no-time volstroomde. Zelfs de vogels waren diep onder de indruk en lieten van verbazing alles maar lopen. Werd het toch nog bijna chocolademelk MET slagroom.....
Voor iedereen die er vandaag bij was en natuurlijk voor Cees in het bijzonder: bedankt voor het Lekkere Lopen en tot de volgende keer. En voor iedereen die er NIET bij was: volgende keer gewoon komen, dit mag je niet missen!
Jan
Nieuws van Tjeerd lezen?
- Klik hier
Jan Moraal schreef:
De Meijendeltraining van 3 augustus
Vandaag voor het eerst in lange tijd weer eens meegetraind in Meijendel! De weersverwachting was niet ongunstig: niet te warm en in de ochtend de meeste kans op droog weer. Even voor 9u hebben een stuk of 16 sportievelingen, waaronder een flinke delegatie uit groep 8, zich al verzameld op de parkeerplaats bij de Boerderij. Cees gaat meteen over op inlopen, en dat direct al in een straf tempo. Onderweg worden volop vakantie ervaringen gedeeld en zo vliegt de blauwe paaltjesroute in no-time voorbij en staan we even later bij het brugggetje over de del te warming-up-en. Dit tot groot plezier van een zwerm steekvliegen die zoveel lekkers natuurlijk niet verwacht hadden op deze vroege zondagmorgen.
Steken die beesten dan? Dat merk je gauw genoeg en zodra je ze voelt ben je te laat. Ik heb er 2 flinke bulten aan overgehouden, en dan ben ik niet eens de lekkerste loper/ster in dit gezelschap....
Gelukkig mogen we snel weer verder en via de rode paaltjes gaat het in eigen tempo richting fietspad, bijna 600 meter. Zijn dit nog de gevolgen van mijn vakantie of is het echt zo zwaar? er zijn er meer die er last van hebben dus de waarheid zal wel ergens in het midden liggen. Op het fietspad gaan we de 30 seconden intervallen doen, 4 keer en op verzoek van Elleke beginnen we met de 30 seconden rustig dribbelen. Daarna gaat het los.
De volgende oefening is in eigen tempo via het smalle paadje tot op het hoge duin. Het venijn zit in de staart: een stukje mul zand en dan dat rottrappetje naar boven. Als beloning krijgen sommigen een, -voor al dit geweld wegspurtende-, ree te zien.
Via wat binnendoor paadjes bereiken we het fietspad richting Wassenaarse slag en dan gaan we linksaf het beruchte intervallen-schelpenpaadje op. En ja hoor! we mogen weer: 30 seconden interval, 4x.
Zo eindigen we bovenaan het slag en mogen dan van Cees meteen afdalen naar het strand. Het vlonderpad lonkt maar helaas is Marjolein vandaag scherp en ziet er persoonlijk op toe dat ik het zandpad neem.
Op het strand staat een straffe zuid-westen wind, het is bijna laag water dus een mooie harde ondergrond. Cees gaat voor 5 x 1 minuut snel/1 minuut rust tegen de wind in. Terug gaan we eerst 3 minuten met z'n allen in rustig tempo en dan het laatste stuk ieder voor zich. Met een provisorisch getrokken finishlijn krijgt het geheel toch nog een wedstrijd-achtig tintje. De gezichten laten overduidelijk zien dat iedereen hier het uiterste uit de geplaagde beenspieren perst.
Als beloning mogen we van Cees wandelend naar het begin van het slag en daarna in eigen tempo naar boven (let wel: door het zand en niet over het vlonderpad!). Via het schelpenpad, en voor de echte idioten een stuk over het paardenpad, komen we uiteindelijk, ruim 12 km en 1u:45 verder, terug bij de Boerderij. Het moet gezegd worden, groep 8 staat er opmerkelijk fris bij tijdens de cooling-down. En dat na een training die bepaald niet kinderachtig was.
Cees wordt bedankt voor de training en daarna gaan we richting parkeerterrein. Met maar liefst de helft van de groep wordt vervolgens koers gezet richting Boerderij alwaar we ons op het terras tegoed doen aan een welverdiende cappucino, thee en chocolademelk.
Terwijl het zachtjes begint te regenen, waar eigenlijk alleen Elleke last van heeft, de rest zit beschut onder een grote eik en Peter heeft voor het gemak zijn regenjas aangetrokken (dat kan 'ie zelf, met het zelfstandig aantrekken van z'n broek heeft 'ie nog wat moeite...) vermaken we ons over de 2 moeders met hun in bakfietsen opgeborgen kinderen en de vader die met z'n 2 volledig in plastic verpakte koters op de fiets stapt.
Er wordt ook nog serieus gepraat over training, schema's en blessures en..... begeleid wonen....
Al met al een leuk begin van deze dag. En zoals gebruikelijk hebben we het tijdens de training droog gehouden.
Tot over 2 weken!
Jan
Ook mee doen?
De strandtrainingen vinden plaats in Meijendel Wassenaar.
Verzamelen op de parkeerplaats bij de Boerderij.
De training voor groep 9 is op de 1e zondag van de maand.
De training voor groep 4 is op de 3e zondag van de maand.
Om 09.00 uur start de training bij de boerderij.
Gastlopers zijn van harte welkom!
Beide trainingen worden pro deo verzorgd door Cees van Velzen, gediplomeerd trainer bij AV De Koplopers.
Veel verschil is er niet bij de trainingen van groep 4 of 9. De training voor groep 4 is iets zwaarder en pittiger.
Gedurende de training worden er veel intervallen gedaan, afgewisseld door korte duurlopen van ongeveer 10 minuten.
Omdat de snelle lopers na ieder onderdeel de langzamere lopers weer ophalen, is het voor iedere loper geschikt.
De kanonnen doen de zware trap op het strand 3 keer en de mindere kanonnen 1 of 2 keer.
Je moet echter wel over een redelijke basisconditie beschikken, want het blijft heuveltraining, strandtraning (mul zand) en alle trainingen duren ongeveer 1,5 uur.
Er schuilt echter wel een gevaar als je in Meijendel gaat trainen. Het is namelijk verslavend. Of het nu vriest, miezert of het is 25 graden, het is en blijft fantastisch om 's morgens vroeg op zondag in Meijendel te trainen. Geen verkeer, geen herrie, alleen rust, ruimte, natuur, duinen en zee. Anderhalf uur trainen in Meijendel is louterend voor lichaam, geest en ziel.
Als amateur ben ik van mening, dat het ook voor de marathonlopers een goede training is en als afwisseling heerlijk om te doen.
Tjeerd Daane en Cees van Velzen
Nadere info:
cees.van.velzen@caiway.nl
oos@kabelfoon.nl
STRANDTRAINING - KOM OOK EENS !!.
